دانشنامه تهران بزرگ - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٨٩٥ - ده تنگه
ده تنگه
نویسنده (ها) : ناصر پازوکی طرودی
آخرین بروز رسانی : جمعه ٢٢ آذر ١٣٩٨
تاریخچه مقالهدهتنگه \ deh-tange\ ، منطقهای در فاصلۀ ٦ کیلومتری شمال غربی روستای آهار و در دامنههای شمالی کوه تاربیشه که اثری از آبادی یا ده و سکونتگاه در آن وجود ندارد. برخی از افراد کهنسال آهار میگویند که در گذشتههای دور آبادی کوچکی در آنجا وجود داشته است، اما جمعیت آن در دهههای ١٣٣٠-١٣٤٠ ش به آهار کوچ کردهاند.
ده تنگه در °٥١ و ´٢٥ طول شرقی، و °٣٥ و ´٥٨ عرض شمالی در ارتفاع ٤٠٠‘٢متری از سطح دریا واقع است و در انتهای درهای که محلیها آن را پَشکونَک میخوانند، جای دارد. این دره از آهار آغاز میشود و به سمت شمال غربی امتداد مییابد و اطراف آن را دهها چشمه و جویبار در بر گرفته است. مجموعۀ آب این چشمهها و جویبارها شاخۀ شمال رودخانۀ آهار را تشکیل میدهد.
مزارع و مراتع درۀ پشکونک از آهار به سمت دهتنگه به نامهای گلتنگه، اَچالِک (جای پای امام)، سَدَربند، چشمیک، زیارتگاه، زَهگاه، پَلَک و دهتنگه خوانده میشوند. در سمت جنوب این دره نیز مناطق پاوش، سرچهمون (سرچمن) و اَلوبند (اللهبند) قرار دارد و ادامۀ آن به سیچال و دیزین میرسد.
طول مسیر درۀ پشکونک تا دهتنگه یکی از مناطق بسیار سرسبز و دستنخوردۀ رودبار قصران است و در سمت شمال دهتنگه، درۀ آهنگرک میگون قرار دارد.
ناصر پازوکی طرودی