اتابکی \atābakī\، منصوره، از شاعران معاصر.
منصوره اتابکی در ١٣٠١ ش/ ١٩٢٢ م، و بنابه روایتی دیگر در ١٢٩٨ ش/ ١٩١٩ م، در یکی از محله‌های قدیمی
تهران زاده شد. در کودکی پدر خود را از دست داد و زیر نظر مادرش به تحصیل پرداخت. در همان دورۀ کودکی برای یادگیری موسیقی در محضر چندین استاد حاضر شد، تا آنکه پس از پایان تحصیلاتش، نزد احمد عبادی تار و سه‌تار آمـوخت. وی در ١٤سالگی سرودن شعر را آغـاز کرد. مشوق وی در این کار سید فخرالدین هاشمی، معروف به طلوعی عراقی یا فخر طلوعی، از شاعران معاصر بود. منصوره در ١٣٢١ ش، با حسنعلی شقاقی ازدواج کرد؛ ثمرۀ این ازدواج پسری به‌نام علی است (فرخ‌زاد، کارنما ... ، ٦٤، دانشنامه ... ، ١/ ١٥٠-١٥١).
منصوره در دانشگاه در رشتۀ بانکداری به تحصیل پرداخت و چند سالی را به کار در بانک ملی ایران گذراند. از آنجا که کار در بانک با روحیات وی سازگار نبود، آن را رها کرد و به کار موسیقی و سرودن شعر ادامه داد.
از منصوره اتابکی آثاری بر جای مانده است؛ چند غزل از او نیز که در مایه‌های عرفانی سروده شده، در برنامۀ گلهای جاویدان رادیو، دکلمه شده است (همانجاها؛ نصیری‌فر، ٥٤٤). منصوره در اشعارش «زهره» تخلص می‌کرد و مجموعه‌ای از غزلیاتش به‌نام سرود زهره در ١٣٦٠ ش، به همت پسرش به چاپ رسید.
منصوره به روز‌نامه‌نگاری نیز علاقه داشت. وی در اسفند ١٣٢٨ امتیاز روزنامۀ زهرۀ ایران را گرفت، اما انتشار آن دوام چندانی نداشت و پس از چندی متوقف شد. در ١٣٣٠ ش، مجله‌ای به‌نام زهره منتشر کرد؛ از این نشریه نیز تنها دو شماره منتشر شد (فرخ‌زاد، کارنما، ٦٥).
منصوره اتابکی روحیه‌ای عرفانی داشت و گفته می‌شود که در اوایل دهۀ ١٣٣٠ ش، در گوشه‌ای معتکف می‌شد و به عبادت می‌پرداخت. وی در سالهای پایان زندگی‌اش به بیماری سرطان مبتلا شد و سرانجام در ١٣٦٣ ش/ ١٩٨٤ م، چشم از جهان فروبست (همانجا).

مآخذ

فرخ‌زاد، پوران، دانشنامۀ زنان فرهنگ‌ساز ایران و جهان، تهران، ١٣٧٨ ش؛ همو، کارنمای زنان کارای ایران، از دیروز تا امروز، تهران، ١٣٨١ ش؛ نصیری‌فر، حبیب‌الله، گلبانگ گلها، تهران، ١٣٧٧ ش.

سارا طباطبایی