دانشنامه تهران بزرگ - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ١٢١٤ - فردوسی، بوستان
فردوسی، بوستان
نویسنده (ها) : شیوا جعفری
آخرین بروز رسانی : جمعه ١٦ خرداد ١٣٩٩
تاریخچه مقالهفردوسی، بوستان \ būstān-e ferdowsī \ ، بوستانی در محلۀ حصارک.
بوستان فردوسی با مساحت ١٦٠‘١٨١ مـ٢، در خیابان باهنر (نیاوران)، خیابان امیدوار، واقع در محدودۀ منطقۀ ١ شهرداری تهران، در ١٣٧٥ ش به بهرهبرداری رسید.
در ١٣٧٠ ش، پس از بازگشایی بوستان جمشیدیه (ه م)، شهرداری منطقۀ ١ تهران اقدام به گسترش بوستان جمشیدیه کرد. در این راستا، زمینهای شمال بوستان جمشیدیه به تملک شهرداری درآمد و بهسبب دشواری راهِ این بوستان به سمت شمال، به خاکریزیِ دستی اقدام شد. این بوستان با کاشت درخت، درختچه، گل و گیاه و نیز با بهرهگیری و الهام از معماری و طراحی بوستان جمشیدیه با تلفیقی از سنگ و گیاه گسترش یافت و بوستان فردوسی نامگذاری شد.
در ورودی بوستان فردوسی، مجسمۀ سنگی حکیم ابوالقاسم فردوسی، اثر ناصر هوشمند وزیری نصب شده است. افزون بر آن، مجسمههای سنگی دیگری نیز از آثار همین استاد در بوستان فردوسی وجود دارد.
حدود ١٣٠‘١٣١ مـ٢ از این بوستان به درختکاری، ٨٩٢‘ ٣ مـ٢ به کـاشت رز و درخـتـچـه، ٩٤٩‘٢ مـ٢ به گلکاری، و آبنمایی با حجم ٦ مـ٣ اختصاص یافته است. درۀ گل این بوستان، که بر حسب چهارفصل گلکاری شده، بر زیبایی آن افزوده است.
همچنین سالن آمفیتئاتری به مساحت ٢١٠ مـ٢ در این بوستان ساخته شده است. در حدود ٠٢٠‘٢ مـ٢ از مساحت این بوستان، رستورانهایی ساخته شده که متعلق به ٤ گروه از قومهای ایرانی است: این رستورانها عبارتاند از: خانۀ آذربایجان، خانۀ کردستان، خانۀ ترکمن و خانۀ زاگرس (متعلق به مردم چهارمحال و بختیاری).
بوستان فردوسی با آب چاه و آب چشمۀ کوه کلکچال آبیاری میشود.
مآخذ
آزاده چالشتری، مهنوش (مسئول بوستان)، مصاحبه با مؤلف؛ اطلس بوستانهای شهر تهران، سازمان پارکها و فضای سبز شهر تهران، تهران، ١٣٨٦ ش؛ فهرست پارکهای منطقۀ یک، سازمان پارکها و فضای سبز منطقۀ یک شهرداری تهران.
شیوا جعفری