أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ. ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ أَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها وَ عَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ذلِكَ جَزاءُ الْكافِرِينَ. ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ. (٢٥- ٢٧)

محققا خداوند شما را در مواقف زيادى (كه بعضى از روايات مقدار آنرا هشتاد گفته است) يارى داده است و در روز حنين (نيز شما را يارى داد) زمانيكه كثرت (جمعيت و زيادى نفرات كه بقول بعضى دوازده هزار- بودند) شما را خوش نموده بود (تا جائيكه بعضى از شما گفتند ما امروز از نظر نفرات هرگز مغلوب نخواهيم شد، ولى بعد از ساعتى شكست خوردند) و كثرت مذكور هيچ چيز را از شما دفع نتوانست و زمين با وسعتى كه داشت بر شما تنگ شد و (از جنگ كفار پشت برگردانيد سكينه (و آرامش) خود را بر رسول و مومنين فروفرستاد (كه برگشتند و دور حضرت پيامبر را گرفتند) و لشكرهائى را نازل نمود كه شما آنها را نديديد و كفار را (بوسيله قتل و اسارت و مصادره اموال) بعذاب رسانيد و همين است سزاى كافران. بعد خداوند توبه هركسى را كه بخواهد قبول ميكند چون او آمرزنده و مهربان است.

از آيات فوق چند مطلب قابل استفاده است:

١- يارى خداوند غالبا شامل حال جهادگران مومن ميشود، و لذا مجاهدين نبايد در حمله و هزيمت تنها متوجه حسابهاى ظاهرى باشند و از عوامل معنوى غفلت نمايند.

به اساس بعضى از روايات خداوند ياران حضرت پيامبر را در هشتاد موضع يارى داده است و در جنگ حنين‌