كوتاه و پرمحبت حضرت پيامبر (ص) رضائيت دادند و تا جائى پيش رفتند كه از شوق و علاقه گريه نمودند، انصار حق داشتند اينگونه تحت تاثير واقع شوند، زيرا هيچ رهبرى در دنيا با اتباع و پيروان خود اينگونه خودمانى صحبت نميكند و حقوق آنان را بر خودش اينچنين متواضعانه بيان نمى‌دارد. و آه كه چه شيرين و جان‌بخش است روابط روحانى كه براساس محبت و تقوى و طهارت و ايمان بخداوند پايه‌گذارى شده باشد.

(ثالثا) قيمت اسيران هوازن براى جامعه اسلامى و مسلمانان مجاهدان روز بسيار بااهميت بوده، ولى چون هدف، مال و ثروت نبوده و تنها رواج دين و خداپرستى مد نظر بوده. مسلمانان تهيدست حاضر شدند كه اسيران خود را باشاره رهبر معظم و بزرگوار خود آزاد سازند تا همه بكمك همديگر در پناه دين اسلام در بناى جامعه نوين انسانى تشريك مساعى كنند.

قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ لا يُحَرِّمُونَ ما حَرَّمَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ لا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صاغِرُونَ‌ (آيه ٢٩)

پيكار كنند با آنانيكه بخدا و روز قيامت ايمان نمى‌آورند و نه حرام ميدانند آنچه را كه خدا و رسول حرام نموده‌اند و نه بدين حق متدين ميشوند (مانند يهود و نصارى) از كسانيكه كتاب داده شده‌اند مگر اينكه جزيه بپردازند

بنظر ناقص نگارنده كه مخالف نظر سائر دانشمندان محترم تفسير و غيره است، جمله اول‌ (لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ) همه كفار را شامل ميشود و جمله دوم‌ (وَ لا يُحَرِّمُونَ ما حَرَّمَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ) اكثر حكومتهاى مسلط بر