جمعى از مردم ما گاهى براى اقناع وجدان نيمه بيدار خود و گاهى براى اغفال رزمندگان، از ترك جهاد و يا احيانا همكارى با دولت دست‌نشانده روسى بهانه‌هاى مضحك و بى‌پايه‌اى را ذكر مى‌كنند كه از ضعف ايمان آنان حكايت دارد.) بازنشسته گان از جنگ به برادران (منافق يا بزدل خود) مى‌گويند اگر مجاهدين و رزمندگان خداجو از ما اطاعت مى‌كردند (و چون ما بى‌غيرتان به خانه مى‌نشستند و به جهاد نمى‌رفتند) كشته نمى شدند! بگو (اگر راست مى‌گوئيد) مرگ را از خودشان دفع نمائيد (كه پس از چند روز سراغ شما مى‌آيد و با كمال ذلت و استحقاق عقاب الهى شما را از بين مى‌برد.)

بلى هيچكس را از مرگ چاره‌اى نيست، و روزى بايد آدمى ازين دنيا برود، پس بهتر كه افتخار شهادت را بدست آورد و با روى سرخ و روح سفيد و وجدان روشن خدا را ملاقات كند.

وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ. (آيه ١٧٤)

كسانى را كه در راه خدا (و دفاع از اسلام با دست خالى و ضعف امكانات عليه روسهاى پليد و خلقى‌ها و پرچمى‌هاى خونخوار قيام كردند و با امكان فرار تا آخرين نفس پايدارى كردند و عليه استكبار جهانى بعنوان يك مسلمان غيور جانفشانى نمودند) كشته شده‌اند مردگان مپنداريد، (آنان مرده نيستند، زندگان بى‌هدف و بزدلان ترسو و دنياپرستان سودجو و متخلفين ذليل، مردگانند) بلكه (كشته‌شدگان راه خدا) زندگانند كه در حريم خاص) در نزد پروردگارشان روزى مى‌خورند.

(اين شهدا) بخاطر آنچه كه خداوند به آنها از فضل خود عطا فرموده است، خوشحالند و شادمان مى‌شوند. بآنانيكه هنوز بآنها نپيوسته‌اند كه خوف و حزنى بر آنان نيست، به نعمت و فضل خداوند (كه مخصوص شهداى اسلام است و خداوند