خداوند در اين آيات باسبهاى سوارى مجاهدين كه در راه خدا ميدوند و شيهه مى‌كشند و وسيله غارت و هجوم مجاهدين مى‌شوند و غبار برمى‌انگيزند و در وسط دشمنان ميروند قسم ياد فرموده است و اين خود افتخار بزرگى براى مجاهدين است.

حضرت پيامبر امير المومنين را به جنگ ذات السلاسل فرستاد كه در آن پيروز شد در حاليكه قبل از على، چند نفر از اصحاب لشكركشى كرده بودند و دوباره برگشته بودند و كارى از پيش برده نتوانسته بودند، وقتى اين سوره نازل شد پيامبر آنرا در نماز صبح قرائت فرمود، اصحاب عرض كردند ما اين سوره مى‌شناسيم، حضرت فرمود:

بلى، على بر دشمنان خدا پيروز شد و جبرئيل مرا ديشب بان بشارت داد، پس از چند روز على با غنايم و اسيران بمدينه رسيدند و چون اسيران را بريسمان بسته بودند آنرا غزوه ذات السلاسل مى‌نامند. و تفصيل اين جنگ در صفحه ٦٦ جلد ٢١ بحار الانوار و در تفسير برهان صفحه ٤٩٦ تا صفحه ٤٩٨ جلد ٤ مذكور است بآنجا مراجعه شود.

سوره نصر

إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً ...

وقتيكه نصر خدا و فتح او بيايد و ببينى مردم را كه دسته‌دسته داخل دين خداوند مى‌شوند، ظاهرا مراد فتح مكه است كه پس از آن قبايل عربى بدين اسلام مشرف شدند و داستان آن در سوره فتح گذشت.