هنگاميكه مومنان احزاب (كفر) را ديدند گفتند اين چيزى است كه خدا و رسولش بما وعده داده بودند (كه احزاب عليه ما قيام خواهند كرد و طالبان بهشت از ضرر و معصيت دشمنان راحت نخواهند بود) خدا و رسولش راست گفتند (مشاهده دشمن) جزا بر ايمان و تسليمى آنان نيفزود

تا ما چنين روحيه‌اى نداشته باشيم و تا ايمان و تسليمى ما بخدا و دين او در ميدان جنگ شكوفا نشود پيروزى و حتى مقاومت ما در مقابل كفار امروزى كه خبيث‌تر از كفار قريش اند بعيد خواهد بود.

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‌ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ ... (توبه ٢٣- ٢٤)

از مومنين مردانى هستند كه عهد خود با خدا را (كه در جنگ تا پاى جان مقاومت كنند و از دشمن پليد فرار نكنند) تحقق بخشيدند و راستش كردند، پس بعضى از آنان شهيد شدند و بوعده خود عمل كردند و بعضى از آنان در حال انتظارند و هيچ تبديلى (در وعده) خود ننموده‌اند تا صادقين را براستى آنان جزا دهد و منافقين را اگر خدا بخواهد عذاب كند و يا توبه آنان را بپذيرد.

در روايات شيعه آمده است كه على و عمويش حمزه و برادرش جعفر عهد بستند كه در جنگ فرار نكنند حمزه و جعفر (رضوان الله عليهما) شهيد شدند و على (ع) هنوز منتظر بود.

البته مورد آيه مخصص عموم آن نميشود. افغانيها