شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٥٧ - ١٤/ ٢ حكمت نافلهها

خداوند متعال مى‌فرمايد: «ببينيد آيا نماز نافله‌اى براى بنده‌ام مى‌يابيد تا كاستى نمازهاى واجبش را با آن كامل كنيد؟» .... اگر نافله‌اى پيدا شد، در ترازويش مى‌گذارند و به او گفته مى‌شود: با شادمانى به بهشت وارد شو. و اگر چيزى از اينها برايش يافت نشود، به گماردگان بر دوزخ، فرمان داده مى‌شود كه دستان و پاهايش را بگيرند و به آتش دوزخش بيندازند.

١٠٦٦. تهذيب الأحكام‌- به نقل از ابو حمزه ثُمالى-: على بن الحسين (زين العابدين عليه السلام) را ديدم كه نماز مى‌خوانْد و ردايش از شانه‌هايش افتاد؛ ولى آن را صاف نكرد تا از نمازش فارغ شد. علّت را از ايشان جويا شدم. فرمود: «واى بر تو! آيا مى‌دانى جلوى چه كسى بودم؟ از نماز بنده، جز آنچه را به آن توجّه داشته، نمى‌پذيرند».

گفتم: فدايت شوم! هلاك شديم!

فرمود: «هرگز! خداى متعال، آن نمازها را با نافله‌ها كامل مى‌كند».

١٠٦٧. امام باقر عليه السلام: اگر انسان يك نماز كامل بخواند، همه نمازهايش قبول مى‌شود، حتى اگر آنها كامل نباشند و اگر همه نماز را تباه كند، هيچ چيزى از آن قبول نمى‌شود و نافله و فريضه او محسوب نمى‌گردد. نافله (نماز مستحبّى) تنها در صورت قبولى فريضه، قبول مى‌شود و هنگامى كه انسان، نماز واجبش را ادا نكند، نافله او قبول نمى‌شود و نافله تنها براى اين قرار داده شده كه آنچه از فريضه تباه شده است، با آن تكميل شود.

١٠٦٨. امام صادق عليه السلام: هر كس نماز بگزارد و به نمازش توجّه داشته باشد و در آن با خود سخن نگويد و از آن غافل نشود، خداوند تا هنگامى كه او توجّه دارد، به او توجّه مى‌كند.

پس گاه، نيم يا يك چهارم و يك سوم و يك پنجم نماز بالا مى‌رود و از اين رو به نماز نافله فرمان يافته‌ايم تا آنچه از نماز واجب رفته است، كامل شود.