شناخت نامه نماز - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧١٩ - ١٣/ ٢ تباه كردن نماز
١٠٠٠. امام صادق عليه السلام- درباره سخن خداى متعال: «نماز بر مؤمنان، نوشته (واجب) شده است»-: يعنى نوشتهاى حتمى [و نه تنگ و مضيّق] و اين گونه نيست كه اگر اندكى جلو و عقب كردى، ضررى به تو بزند تا آن جا كه به حدّ ضايع كردن نرسد، كه خداى عز و جل در باره اين قوم مىفرمايد: «نماز را تباه كردند و از شهوتها پيروى نمودند. به همين زودى به گمراهى مىرسند».
١٠٠١. الكافى- به نقل از محمّد بن فضيل-: از عبد صالح (امام كاظم عليه السلام) در باره سخن خداى عز و جل: «كسانى كه از نمازشان غافل اند» پرسيدم. فرمود: «مقصود، تباه كردن است».
١٠٠٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: همواره شيطان از انسانِ باايمان، هراسان است تا هنگامى كه بر نمازهاى پنجگانه مواظبت ورزد. پس هر گاه آنها را تباه كند، بر او جرئت مىيابد و او را در گناهان بزرگ وارد مىكند.
١٠٠٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هنگامى كه نماز در وقتش خوانده شود، درخشان و كامل بالا مىرود و درهاى آسمان به رويش گشوده مىشوند تا به عرش مىرسد و براى صاحبش شفاعت مىكند و مىگويد: «خدا حفظت كند، آن گونه كه مرا حفظ كردى!» و هنگامى كه نماز در غير وقتش خوانده شود، تاريك بالا مىرود و درهاى آسمان به رويش بسته مىشوند و سپس مانند پارچه كهنه در هم پيچيده مىشود و به صورت صاحبش زده مىشود و مىگويد: «خدا تو را ضايع كند، آن گونه كه مرا ضايع كردى!».