شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥١ - ١٠/ ٢ دعاهاى روايت شده از امام على(ع)

در اندازه‌هاى آشكار و زيبا، استوار گردانيد، و روشنايى خورشيد را به نور گرمش پرتوافكن نمود!

اى آن كه با ذاتش بر ذاتش ره‌نماست، و از همجنس بودن با آفريده‌هايش منزّه است، و از سازگارى با كيفيّات [آفريده‌هايش‌]، برتر است! اى آن كه به گمان‌ها و انديشه‌ها نزديك و از نگرش ديده، به دور است و به هر چيزى پيش از بودن آن، آگاهى دارد! اى آن كه در بستر آرامش و پناهش خوابم بُرد و به آنچه از نيكويى‌ها و بخشش‌هايش به من داد، بيدارم ساخت و با قدرت و سلطنت خود، پنجه‌هاى بدى را از من باز داشت!

بار خدايا! بر آن كه در شب تار به سويت راه‌نمايى كرد، و از بين دستاويزهايت به ريسمان بلند شرافت، چنگ زد، آن پاك‌نژادى كه بر قلّه بلند پاكى حَسَب دارد و در دوران نخست (جاهليّت) در لغزشگاه‌ها استوار مانْد، و نيز بر خاندان نيكوكار برگزيده و نيكش درود فرست.

بار خدايا! درهاى صبحگاهان را به كليدهاى رحمت و رستگارى بر ما بگشاى.

بار خدايا! بهترين جامه‌هاى هدايت و خير را بر من بپوشان، و به عظمتت در آبشخور زندگى‌ام، چشمه‌هاى فروتنى را جارى ساز. بار خدايا! در برابر هيبتت، از گوشه‌هاى چشمم قطرات اشك را جارى گردان. بار خدايا! به زمام قناعت، شتابِ نادانى مرا ادب كن.

خداى من! اگر با رحمتت خوش‌توفيقى برايم در آغاز حاصل نشده بود، چه كسى در راه واضح، مرا به سوى تو مى‌آورْد؟ و اگر مدارايت مرا به دست اميد و آرزو مى‌سپُرد، چه كسى ناديده گيرنده لغزش‌هايم از پرتگاه هواى نفس مى‌گشت؟ و اگر به هنگام مبارزه با نفس و شيطان، يارى‌ات از من بُريده مى‌شد، بى ياور گذاشتن من از جانب تو، مرا به رنج و محروميّت مى‌كشاند.

خداى من! مرا مى‌بينى كه جز از راه آرزوها به درگاهت نيامده‌ام؛ بلكه چون‌