شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤٩ - ١٠/ ٢ دعاهاى روايت شده از امام على(ع)

و زياده‌رو در ضرر به خود و تو همانى كه گفته‌اى: «از رحمت خدا نااميد نشويد، كه خداوند، همه گناهان را مى‌آمرزد»».

٨٣٦. المصنّف‌، ابن ابى شيبه- به نقل از عاصم بن ضَمره-: ايشان (امام على عليه السلام) مى‌گفت:

«خدايا! نورت كامل شد و ره نمودى. پس ستايش، از آنِ توست، و بردبارى‌ات بزرگ است و عفو كردى. پس ستايش، از آنِ توست، و دستانت را گشودى و عطا كردى. پس ستايش، از آنِ توست. خدايا! روى تو، گرامى‌ترينِ روى‌ها و منزلت تو، برترينِ منزلت‌ها و عطايت، برترين و گواراترينِ عطاهاست. خدايا! اطاعت مى‌شوى و ارج مى‌نهى. خدايا! سرپيچى مى‌شوى و مى‌آمرزى و گرفتار را پاسخ مى‌دهى و گره از كارش مى‌گشايى و بيمار را شفا مى‌دهى و از سختى‌ها مى‌رهانى، و توبه را مى‌پذيرى و گناه هر كه را بخواهى، مى‌آمرزى. هيچ كس را ياراى جزا دادن بخشش‌هايت نيست و شمار نعمت‌هايت در گفتار هيچ گوينده‌اى نمى‌گنجد».

٨٣٧. امام على عليه السلام‌- در پى هر نماز-: خداى من! اين نمازم است كه آن را نه از سر نياز و يا علاقه تو به آن، بلكه براى بزرگداشت و فرمانبرى و اجابت فرمانت به من، گزارده‌ام. خداى من! اگر كاستى و اختلالى در نيّت، قيام، قرائت، ركوع و يا سجود آن هست، مرا مؤاخذه مكن و به فضلت، آن را بپذير و كاستى‌هايش را ناديده بگير، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

٨٣٨. الاختيار، ابن باقى: امير مؤمنان عليه السلام، پس از دو ركعت نماز صبح، اين دعا را مى‌خواند:

«بار خدايا! اى آن كه زبان صبح را با گويايى پرتو تابناك آن بيرون آورد، و پاره‌هاى تاريك شب را با توده‌هاى سياه و سرگردان، جارى ساخت، و ساخت فلك دوّار را