الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٨ - ج- غنيمت شمردنِ دَم

ماضى يَومِكَ فائتٌ، وآتيهِ مُتَّهَمٌ، ووَقتُكَ مُغتَنَمٌ.[١٩٠]

گذشته روز تو رفته است و آينده‌اش محلّ ترديد است و زمان حالْ مغتنم است.

ايشان در حديث ديگرى مى‌فرمايد:

خُذ بِالثِّقَةِ فِى العَمَلِ، وإيّاكَ وَالِاغتِرارَ بِالأَمَلِ، ولا تُدخِل عَلَيكَ اليَومَ هَمَّ غَدٍ، يَكفِى اليَومَ هَمُّهُ، وغَداً إذا حَلَّ لَتَشغُلُهُ، إنَّكَ إن حَمَلتَ عَلَى اليَومِ هَمَّ غَدٍ زِدتَ فى حُزنِكَ وتَعَبِكَ، وتَكَلَّفتَ أن تَجمَعَ فى يَومِكَ ما يَكفيكَ أيّاماً، فَعَظُمَ الحُزنُ وزادَ الشُّغلُ، وَاشتَدَّ التَّعَبُ وضَعُفَ العَمَلُ لِلأَمَلِ.[١٩١]

كار را استوار بنيان بگذار و فريب آرزو را نخور و غم فردا را امروز به خود راه مده كه غم امروز براى خود كافى است و چون فردا شود، بدان خواهى پرداخت؛ چرا كه اگر امروز غصه فردا را هم به دوش بكشى، اندوه و رنج خود را افزوده‌اى و رنج چندين روز را در يك روز بر خود تحميل كرده‌اى.

در نتيجه، اندوهت گران و دل‌مشغولى‌ات بسيار و زحمتت فراوان و عملت به خاطر آرزويت، سست خواهد بود.

اين ره‌نمود به قدرى مهم و كارساز است كه پس از چهارده قرن، ديل كارنگى، فصل اوّل بخش نخست كتاب خود را به شرح اين دستور العمل (دم، غنيمت است) اختصاص داده است. نكته قابل توجه اين كه در مقدّمه اين كتاب نوشته: «خواهش مى‌كنم ٣٤ صفحه اوّل اين كتاب را به دقّت بخوانيد، اگر در آن هنگام، حس كرديد كه نيروى جديدى براى جلوگيرى از نگرانى در شما توليد نشده است، آن وقت آن را پاره كرده و در آتش بيندازيد و خاكسترش را هم بر باد دهيد؛ زيرا آن به كار شما نمى‌خورد!»[١٩٢]

[١٩٠]. ر. ك: ص ٢٥٦ ح ٣٠٩.

[١٩١]. ر. ك: ص ٢٠٢ ح ١٩٢.

[١٩٢]. آيين زندگى: ص ١٤.