الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٩ - ه- نماز

ه- نماز

٣١٢. مسند ابن حنبل‌- به نقل از حُذَيفه-: هر گاه چيزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را اندوهگين مى‌كرد، ايشان به نماز مى‌ايستاد.

٣١٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ بنده‌اى نيست كه به زمان‌هاى برپايىِ نماز و محل‌هاى قرار گرفتن خورشيد، توجّه شايان داشته باشد، مگر اين كه آسودگى هنگام مرگ، و پايان يافتن گرفتارى‌ها و اندوه‌ها، و نجات از آتش را برايش ضمانت كنم.

٣١٤. كتاب من لايحضره الفقيه: امام زين العابدين عليه السلام هرگاه پيشامدى او را اندوهگين مى‌ساخت، دو جامه از زبرترين و درشت‌ترين جامه‌هايش را مى‌پوشيد. سپس در آخر شب، دو ركعت نماز مى‌خواند و در آخرين سجده‌اش، صد مرتبه تسبيح و صد مرتبه حمد و صد مرتبه «لا إله إلّااللَّه» و صد مرتبه تكبير مى‌گفت و آن گاه به همه گناهانش اعتراف مى‌كرد. آنهايى را كه به ياد داشت، در سجده‌اش براى خداوند- تبارك و تعالى- به زبان مى‌آورد و آنهايى را كه به ياد نداشت، به طور كلّى مى‌گفت. سپس به درگاه خداوند عز و جل دعا مى‌كرد و زانوانش را برهنه بر زمين مى‌نهاد.

٣١٥. امام صادق عليه السلام: چه چيز، هر يك از شما را باز مى‌دارد كه چون غمى از غم‌هاى دنيا بر او وارد مى‌گردد، وضو بگيرد، سپس به مسجد بيايد و دو ركعت نماز بگزارد و در آن، خدا را بخواند؟ آيا نشنيده‌اى كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «از شكيبايى و نماز، مدد جوييد»؟

٣١٦. امام رضا عليه السلام: هر گاه پيشامد ناگوارى، تو را غمگين ساخت، دو ركعت نماز بگذار، و در ركعت نخست، سوره حمد و آية الكرسى و در ركعت دوم، سوره‌هاى حمد و