الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٧ - ج- غنيمت شمردنِ دَم

است كه در آن سال‌ها، امكانات شيمى درمانى و حتى راديوگرافى براى معاينه سرطان، كمتر از امروز بود؛ امّا در تكنيك‌هاى جرّاحى، تفاوت‌هاى محسوسى وجود ندارد.

مدتى بعد (شايد دو هفته) روزى در بخش جرّاحى همان بيمارستان، پيرمرد را ديدم كه به دنبال بنده مى‌گردد. از او حال دخترش را پرسيدم. گفت:

بحمداللَّه بهتر است! زخمش خوب شده است. بيمار را معاينه كردم. در كمال ناباورى، اثرى از توده زخمى داخل شكاف جرّاحىِ روى شكم نبود و در معاينه هم توده ديگرى به دست نمى‌خورد. از آقاى دكتر ابطحى خواهش كردم و بيمار را معاينه كرد. او هم جز تعجّب، نكته‌اى به زبان نياورد. در بررسى‌هاى راديولوژيك بعدى هم نكته مرضىِ واضحى پيدا نكرديم.

براى ما يقين بود كه قلب پاك پيرمرد و درماندگى خانواده، كار خودش را كرده است و مولايمان امام رضا عليه السلام گوشه چشمى به بيمار داشته است.

ج- غنيمت شمردنِ دَم‌

يكى از آموزه‌هاى علمىِ بسيار مهم براى درمان نگرانى‌هاى زندگى، غنيمت شمردن حال است. توضيح مطلب، اين كه دوران زندگى، به سه قسمت تقسيم مى‌شود: گذشته، حال و آينده. غصّه‌ها، دل‌مشغولى‌ها و نگرانى‌هاىِ انسان، عمدتاً يا به دليل افسوس بر گذشته‌اى است كه دست‌يافتنى نيستند، و يا بر آينده‌اى است كه تحقّق آن روشن و قطعى نيست. خطر اين است كه غمِ گذشته‌اى كه قابل دستيابى نيست و غصّه آينده نامعلوم، موجب كدورت و آشفتگى روانى حال گردد، و امكان بهره‌بردارى و لذّت بردن از زمان حال را كه قطعى و قابل دستيابى است، از انسان سلب نمايد. در روايتى از امام على عليه السلام نقل شده كه فرمود: