الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٩٥ - ب- مرگ
از اين رو، در توانمندى دنيا، راحتى وجود ندارد؛ وليكن شيطان، آدميزاد را وسوسه مىكند كه جمع كردن مال، مايه آسودگى است. حال آن كه او را به سوى رنج دنيا و حسابرسى در آخرتْ روانه مىسازد.
د- مشاركت در مال
١٦٨. امام على عليه السلام: مشاركت در مال، به آشفتگى مىانجامد
٣/ ٤: آسيبهاى طبيعى
الف- سرد بودن طبع
١٦٩. امام صادق عليه السلام- در باره شناخت نفس-: شناختن نفس آدمى توسط او به اين است كه خود را با چهار طبيعت، چهار ستون و چهار پايه بشناسد ... و بسا كه نفس او به گرمى در او روان شود و بسا به سردى. چون گرم باشد، سركش و خوشگذران و آسايشجوست و مىكُشد و مىدزدد و سرمستى مىكند و هرزگى و زنا و پايكوبى مىنمايد و تكبّر مىورزد. و چون سرد باشد، غم مىخورد و اندوهگين و در هم شكسته و لاغر و فراموشكار و نوميد مىشود. اينها عارضههايى هستند كه از آنها بيمارىها پديد مىآيند.
ب- مرگ
١٧٠. امام على عليه السلام: مرگ، مايه رسوايى دنياست؛ چه اين كه براى خردورز، هيچ شادىاى را واننهاده است.