الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - ٧/ ٥ پرهيز از لودگى

٦٢٤. امام على عليه السلام: كسى كه بسيار بخندد، وقار او تباه مى‌شود.

٦٢٥. امام على عليه السلام: پُر خنده بودن آدمى، وقارش را تباه مى‌كند.

٦٢٦. امام على عليه السلام: زياد خنديدن، مايه رميدن همنشين و عيب و ننگ [شخص‌] رييس است.

٦٢٧. امام على عليه السلام: كسى كه بسيار بخندد، زبون شمرده مى‌شود.

٦٢٨. امام باقر عليه السلام: داوود عليه السلام به سليمان عليه السلام گفت: فرزندم! از بسيار خنديدن بپرهيز؛ زيرا بسيار خنديدن، بنده را در روز رستاخيز، ناچيز و بى‌مقدار وا مى‌نهد.

٦٢٩. امام صادق عليه السلام: بسيار خنديدن، آب‌رو را تباه مى‌كند.

٧/ ٥: پرهيز از لودگى‌

٦٣٠. المعجم الكبير- به نقل از عمرو بن يحيى از پدرش، از پدربزرگش ابو حسن كه از شركت‌كنندگان در جنگ بدر و پيمان عقبه بود-: با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نشسته بوديم كه مردى [از جمع ما] برخاست و رفت و كفش‌هايش را فراموش كرد. يك نفر، آنها را برداشت و زير خود گذاشت. آن مرد برگشت و گفت: كفش‌هايم كجايند؟ افرادى كه آن جا نشسته بودند، گفتند: ما آنها را نديده‌ايم. مردى كه كفش‌ها را زير خود پنهان كرده بود، گفت: اين جاست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «ترساندن مؤمن، چه معنا دارد؟!».

مرد گفت: اى پيامبر خدا! به شوخى اين كار را كردم.