صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٩٧ - «ميزان» در رشد فكرى

بايد برداريم و كجا بايد بگذاريم.

لزوم اظهار نظر انديشمندان درباره قانون اساسى‌

الآن ما مبتلاى به قانون اساسى هستيم و خبرگان اين قانون اساسى، آنهايى كه بايد اين قانون اساسى را تصويب كنند، هر كس هر نظرى در قانون اساسى دارد؛ الآن بايد اين نظر را بدهد و ننشيند تا اينكه ديگران نظر بدهند براى او. هم شما بانوان محترم و هم ساير طبقات، چه از طبقات روحانى باشند يا از طبقات ديگر، نبايد مهلت بدهند به ديگران كه آنها نظر بدهند و ما بنشينيم صبر بكنيم ببينيم چه خواهد شد. تكليف فعلى ما اين است كه نظرهايى كه داريم در قانون اساسى آنها را بنويسيم و به آن محلى كه بايد داد كه مجلس سناست بدهيم.

و در مطبوعات هم اگر خواستيم بنويسيم و آن چيزى كه مهمتر از اين است، اين است كه آن اشخاصى كه مى‌خواهيم براى نظر كردن به قانون اساسى و تشخيص دادن اينكه اين قانون، موافق با اسلام است، موافق با صلاح ملت است، آن اشخاص را بايد در نظر بگيريم و انتخاب كنيم كه نبادا يكوقت اشخاصى كه بر خلاف مسير اين نهضت هستند، اعتقاد به اين نهضت ندارند، توجه به اسلام و مصالحى كه در اسلام است ندارند، يكوقت انتخاب نشوند و اينها نروند سراغ اينكه قانون اساسى را براى ما تنظيم كنند. پس، الآن ما اين قدم را نبايد فكر كنيم كه ما آن هستيم كه چه كرديم، و نبايد فكر كنيم كه بعدها چه خواهيم كرد؛ بايد فكر كنيم كه حالا بايد چه بكنيم.

«ميزان» در رشد فكرى‌

رشد فكرى هر قومى اين است كه بشناسند مقام را و بفهمند چه وقت بايد چه كرد. بسيارى از انحرافات كه براى انسان پيدا مى‌شود اين است كه موقع‌شناس نباشد و يك مطالبى كه حالا بايد طرح بشود آن را طرح نكند، يك مطالبى كه حالا وقتش نيست طرح بكند. شما الآن بايد همه‌تان و تمام ملت از زن و مرد، از كوچك و بزرگ، از روحانى تا دانشگاهى، همه بايد در فكر حال باشيد كه اين قدمى كه الآن مى‌خواهيم برداريم صحيح‌