وقت تابستان بشود و چه وقت، وقت اين بشود كه بروند دريا؛ تمام همّش به اين است كه چه وقت شب بشود و برود سينما؛ چه وقت اين مثلًا قضاياى راديو- تلويزيون پيش بيايد و بنشينند تماشا؛ نمى‌تواند، همان طورى كه آدم ترياكى نمى‌تواند از پاى منقل پا شود برود سراغ فرض كنيد كه جهاد سازندگى، از پاى منقل نمى‌تواند فكر اين معنا را بكند كه به مملكت ما چه مى‌گذرد؛ فرهنگ ما چه شده است؛ اقتصاد ما چه شده است. نمى‌تواند فكر كند، اينها هم مى‌خواهند همين جور باشند. آنهايى كه مى‌خواهند ما را غارت كنند مى‌خواهند بى‌مزاحمت غارت كنند، چرا مزاحم براى خودمان درست كنيم؟ راه عيش و عشرت را بر اين جوانهاى تازه‌رس باز مى‌كنيم، هر چه مى‌خواهند از اين عيش و عشرتها بكنند، ما هم آن مخازنشان را مى‌بريم؛ اينها هم عيش و عشرتشان را بكنند! اينها فرياد بكنند و عيش و عشرت بكنند، آنها هم همه چيزشان را ببرند. اين پنجاه سال وضع ما اين بود. دامن‌مى‌زنند به همه چيزهايى كه در اين معنا مشترك بود كه جوانهاى ما را تباه مى‌كرد؛ بى‌تفاوت مى‌كرد، در همه اين معنا مشترك بود و حالا ما مى‌خواهيم كه باورمان آمده باشد، چه شماها كه در تلويزيون هستيد، در راديو هستيد كار مى‌كنيد و چه ما كه طلبه هستيم و آنجا هستيم، باورمان بيايد كه ما يك رژيم فاسدى كه همّش [را] به اين گماشته بود كه جوانهاى ما را فاسد كند، تباه كند، بى‌تفاوت نسبت به مسائل اساسى خودش بكند، باورمان بيايد كه آن رفته كه يك رژيم اسلامى- انسانى بيايد كه در همه امور جدّى باشد.

جديت اسلام در امور مادى و معنوى‌

اسلام شوخى ندارد؛ همه‌اش جدّى است، هزل ندارد؛ لغويات ندارد؛ لهويات ندارد؛ همه‌اش جدّى است، جدّيات است. هم در امور مادى، كه اسلام هر دو جهت را دارد، هم امور مادى و هم امور معنوى، همه‌اش جِدّ است. لهو و لعب و لغو و آن چيزهايى كه اسلام جلويش را گرفته همانهايى است كه اينها دامن به آن مى‌زنند. هر چيز را ديديد كه اينها از آن ترويج مى‌كنند بدانيد آنى است كه اسلام جلويش را گرفته. آن چيزهايى كه‌