يك قريه‌اى، يك قلعه‌اى‌ [١] را برد، كه آنجا خود من هم رفتم؛ اطراف ماست- او مى‌گفت كه در اين دهات صبح كه مى‌شود، آن ملاى محل جلو مى‌افتد و مردم دنبال او تظاهر مى‌كنند؛ و آن قلعه را اسم برد كه آن قلعه را من رفته‌ام و ديده‌ام چه قدر است؛ شايد مثلًا ده خانوار، پانزده خانوار، بشود توى آن قلعه زندگى بكنند؛ گفت حتى آن قلعه كه من رفتم ديدم همان حرفهايى كه تهران گفته مى‌شود توى آن قلعه هم مردم آن قلعه مى‌گويند. اين براى من خيلى جالب بود، و اطمينان آورد كه يك مطلبى كه مطلب ملت است، و اين طور مطلبِ ملت است كه هر جا پا بگذارى همان مطلب هست؛ شما كه در اروپا بوديد و آنهايى كه در امريكا بودند و آنهايى كه در خارج كشور هر جا بودند همان مسائل را مى‌گفتند كه آنهايى كه در داخل بودند؛ دانشجويشان همانى مى‌گفت كه علماى دينيشان مى‌گفت، بازاريشان همان را مى‌گفت كه كارگرشان مى‌گفت، بچه‌هاى اين قدريشان همان را مى‌گفت كه بزرگها مى‌گفتند؛ اين مورد اطمينان من شد كه يك دست غير طبيعى در كار است.

شعاع عمل انسان تا يك حدودى است. يك كسى مى‌تواند يك محله را تحت تأثير قرار بدهد، يك كسى مى‌تواند يك شهر را، يك كسى مى‌تواند يك استان را، اما كسى نمى‌تواند به اين ترتيب همه قشرهاى موجود در هر جا را، از يك ملتى، از بچه‌هاى كوچك و تا پيرمردهايشان و دانشجويشان، با افكار متعدده‌اى كه اينها دارند و با ايده‌هاى مختلفى كه دارند، همه را تحت يك مطلب بياورد؛ اين نمى‌شود الّا اينكه دست غيبى در كار است. من مطمئن شدم به اينكه يك عنايتى از طرف خداوند تعالى هست؛ كه آن عنايت ان شاء اللَّه تا محفوظ است، شما پيروزيد.

پيروزى در گرو توجه به مقاصد اسلامى‌

تا اين توجه ملت ما به مقاصد اسلامى است، اين ملت پيروز است و اين حرفهايى كه‌

(١)- قلعه «حسن فلك» در «كمره» است كه بارها در سخنرانيهاى خود به آن اشاره فرموده‌اند. «كمره» نيز نام منطقه‌اى است كه مركز آن خمين است و مطابق است با شهرستانهاى خمين و محلات كنونى و ناحيه آشتيان..