ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٢٠ - ابن مفلح- ابراهيم
ميباشد و در سال شصت و نهم هجرت بمرض طاعون درگذشت. اما لفظ مفرغ بصيغه اسم فاعل از باب تفعيل، نام و يا لقب جدّ او، يا نام جدّ عالى او بمعنى خالىكننده است كه وقتى در خوردن تمامى شير ظرفى، با شخصى ديگر معاهده و مراهنه كردند او نيز تمامى شير را خورده و ظرف را خالى كرد و از آن پس بهمين لقب ملقّب گرديد.
(ص ٢٥١ ج ١ ع و ٤٤٤ ج ٢ كا و ٦٦٨ ج ١ س)
ابن مفلح- ابراهيم
- بن على بن عبد العالى، عاملى ميسى، ملقّب به ظهير الدين، معروف به ابن مفلح، عالمى است فاضل عابد زاهد فقيه محقّق محدّث ثقه، جامع محاسن اخلاق، از اكابر علماى اماميّه قرن دهم هجرى عهد شاه طهماسب صفوى (٩٣٠- ٩٨٤ ه ق- ظل- ظفد) كه از شهيد ثانى و پدر خود و از محقّق ثانى روايت كرده و مقدّس اردبيلى و ملا عبد اللّه تسترى و ميرزا محمد استرآبادى صاحب رجال نيز از وى روايت نمودهاند. خط و كتابتش در غايت جودت بوده و قرآنى در نهايت صحت با خط خودش نوشته است. سال وفاتش بدست نيامد و در اوائل رمضان نهصد و هفتاد و پنجم هجرت بپسرش شيخ عبد الكريم اجازه داده و همين شيخ عبد الكريم نيز عالم فاضل صالح جليل القدر بود، خط نسخ را خوب مينوشت و يك فقره تفسير جوامع الجامع طبرسى را با خط خودش نوشته است.
مخفى نماند كه شيخ لطف اللّه بن شيخ عبد الكريم بن ابراهيم بن على عبد العالى ميسى عاملى نيز از اكابر علماى اماميّه اوائل قرن يازدهم هجرت ميباشد و عالمى است صالح فاضل فقيه محقّق متبحّر جليل القدر اديب شاعر، با زهد و تقوى و جلالت مشهور، با شيخ بهائى معاصر و معاشر، مراسم صدق و صفا مابين ايشان معمول و فقاهت و علم و فضل او مورد تصديق شيخ بوده و بمراجعه او در احكام دينيّه امر مينموده است و هم او را اجازه داده بود. او نماز جمعه را در زمان غيبت واجب عينى مىدانست، در مسجدى كه در ميدان شاه (نقشجهان) اصفهان روبروى عالىقاپو واقع و بنام خودش (مسجد شيخ لطف اللّه) معروف ميباشد اقامه مىنموده است. مخفى نماند كه مسجد مذكور و مدرسه