و في الكافي و التهذيب عن الحذاء في الصحيح عن أبي جعفر في رجل تزوّج أمراة من وليّها فوجد بها عيباً بعد ما دخل بها، قال: فقال: إذا دلست العفلاء نفسها و البرصاء و المجنونة و المفضاة و ما كان بها من زمانة ظاهرة فإنّها تردّ على أهلها، من غير طلاق و يأخذ الزوج المهر من وليّها الذي كان دلسها فإن لم يكن وليها علم بشيء من ذلك فلاشيء عليه و تردّ إلى أهلها، قال: و إن أصاب الزوج شيئاً ممّا أخذت منه فهو له و إن لم يصب شيئاً فلاشيء له قال: و تعتدّ منه عدّة المطلّقة إن كان قد دخل بها وإن لم يكن دخل بها فلا عدّة و لامهرلها؛ (١٦)

در كافى و تهذيب در روايت صحيح از حذاء از امام باقر (ع) در مورد مردى سؤال شد كه زنى را از وليّش خواستگارى و با او ازدواج مى‌كند و پس از آميزش در او عيبى مى‌بيند. راوى مى‌گويد: امام فرمود: هرگاه زنى كه عفل، برص و جنون دارد يا افضا شده و زنى كه زمين‌گيرى آشكار دارد، تدليس كند، بدون طلاق (به خانواده‌اش) بازگردانده مى‌شود و شوهر مهريه را از ولىّ زن كه او را تدليس كرده مى‌ستاند و در صورتى كه ولىّ زن از عيب او چيزى آگاه نبوده، چيزى بر او نيست و زن به خانواده‌اش بازگردانده مى‌شود. اگر شوهر به اموالى كه زن ـ به عنوان مهر ـ از او گرفته دست پيدا كند، از آن اوست و اگر دست پيدا نكند، چيزى براى او نخواهد بود.

زن در صورتى كه شوهر با او آميزش كرده، عدهّ طلاق نگه مى‌دارد و اگر با او آميزش نكرده، عده و مهرى برايش نيست.

اين روايت نيز مخصوص به فرض تدليس است و پيش‌تر گفتيم كه تدليس از يك جهت اخصّ از موضوع مورد بحث ماست و از جهت ديگر نيز اعم از آن است.

(١٦) وسائل الشيعه، ج٢١، ص٢١١ به نقل از تهذيب الأحكام و استبصار و كافى.