صدوق، روايت را در علل الشرايع و خصال نقل كرده و ابوبصير هر وقت مطلق آورده شود، مشترك بين يحيى بن أبى القاسم و ليث بن بخترى است، ولى چون هر دو ثقه‌اند، صدمه‌اى به اعتبار روايت وارد نمى‌كند.

حضرت مى‌فرمايد: مسلمان با كسى كه اطمينان ندارد كه به احكام شرع عمل مى‌كند، براى جهاد خارج نمى‌شود. مفهومش آن است كه با كسى كه به احكام شرع عمل مى‌كند، براى جهاد خارج مى‌شود و كسى كه انسان مطمئن است به احكام عمل مى‌كند، امام معصوم است ولى ممكن است مفهوم داشتن روايت را نپذيريم؛ چرا كه ممكن است علت عدم خروج براى جهاد صرفاً خروج با كسى كه به احكام عمل نمى‌كند، نباشد و اين عامل تنها يكى از عوامل «عدم خروج» باشد.

روايات ديگرى هم شبيه اين روايات وجود دارد كه از نظر سند و دلالت ضعيف تر از روايات بالاست. كه نقل شد، از اين رو، لزومى به تكرار و نقل آنها نيست. (٦٢)

احاديث ديگرى هم وجود دارد كه جهاد را مشروط به اذن «امام عادل» يا مطلق امام دانسته كه دو نمونه از آنها را ذكر مى‌كنيم:

١. جعفر بن محمد بن قولويه در كامل الزيارات از محمد بن الحسن از صفار از عباس بن معروف از عبداللّه‌ بن عبدالرحمن الاصم از جدش نقل مى‌كند:

قلت لأبى جعفر(ع): أيهما افضل: الحج و الصدقة؟.... قلت: الجهاد؟ قال: «الجهاد أفضل الأشياء بعد الفرائض في وقت الجهاد؟» و قال: و لاجهاد إلاّمع امام. (٦٣)

(٦١) همان، ح٨.
(٦٢) همان، ص٤٨، ح٦ و ٧.
(٦٣) كامل الزيارات، ص٥٥١، باب نوادر الزيارات، ح١٣.