اما اگر مقتضاى ادله «اشتراط وجوب جهاد به اذن امام معصوم» باشد، نتيجه‌اش مشروعيت جهاد در عصر غيبت است، ولى حتى با وجود شرايط آن نيز جهاد واجب نخواهد بود. بر اين اساس، عصر غيبت «عصر صلح با كفار» است؛ هر چند اگر با وجود شرايط جهاد كردند، گناهى را مرتكب نشده و مثاب و مأجورند.

اگر مقتضاى ادله «عدم اشتراط اذن معصوم» باشد، جهاد با اجتماع شرايط در عصر غيبت واجب خواهد بود و اگر ترك كنند، مستحق كيفرند. البته اينكه در صورت مشروعيت و وجوب جهاد با اجتماع شرايط، «اذن فقيه عادل» از جمله شرايط است يا نه، بحث ديگرى است كه بررسى ادله، آن را روشن مى‌كند.

ب) آيات قرآن

از آيات جهاد بر مى‌آيد كه احكام و مقرراتى را كه اين آيات بيان مى‌كنند، مخصوص به زمان معينى نيست؛ زيرا:

ـ دفاع از مظلومان و مستضعفان در برابر ستم پيشگان و مستكبران،

ـ دعوت انسانها به توحيد و مبارزه با كسانى كه سد راه دين اسلام و رسيدن پيام توحيد به مردم مى‌شوند،

ـ بسط و گسترش حاكميت و سيادت اسلام و توسعه قدرت سياسى با هدف منزوى كردن پيروان آيينهاى ديگر اعمّ از كفار و مشركان و اهل كتاب،

نمى‌تواند منحصر به زمان حضور، آن هم دوران بسط يد آنان باشد. آيا مى‌توان گفت جهاد در تاريخ چهارده قرن گذشته تنها در مدت كوتاه حكومت پيامبر(ص) در مدينه و حكومت پنج ساله امير مؤمنان على(ع) و حكومت چند ماهه امام مجتبى(ع) و ـ حداكثر ـ حكومت ٢٥ ساله خلفاى بعد از رحلت پيامبر كه احياناً با اذن و حمايت على(ع) جهاد كرده باشند، تحقق داشته است؟ آيا آيات فراوان جهاد مى‌تواند تنها براى مدت