تفصيل بين زنايى است كه موجب رجم مى‌شود و زنايى كه موجب تازيانه مى‌شود. رجم تنها با شهادت چهار شاهد مبنى بر مشاهده جماع ثابت مى‌شود، ولى تازيانه نياز به چنين شهادتى ندارد، بلكه گويا صرف وجود آنان در يك لباس نشانه‌اى بر زنا است.

٣ ـ حديثى از ابى الصباح كنانى با سند معتبر از امام صادق(ع):

در باره مرد و زنى كه در يك لحاف پيدا مى‌شوند، پرسيدم، امام (ع) فرمود: اجلدهما مئة مئة ؛ ولايكون الرجم حتى تقوم الشهود الاربعة أنّهم رأ و يجامعها؛ (٣٩)

بر هر نفر صد تازيانه بزن و فرمود: رجم ثابت نمى‌شود تا زمانى كه چهار شاهد بگويند او را ديده‌اند كه با آن زن جماع مى‌كند.

دلالت اين حديث همانند حديث پيشين است و دلالت هر دو قابل مناقشه است.

٤ ـ حديثى از زراره با سند معتبر از امام باقر(ع) كه فرمود:

إذا شهد الشهود على الزاني أنّه قد جلس منها مجلس الرجل من امرأته أُقيم عليه الحد؛ (٤٠)

وقتى شهود بر زانى شهادت دهند كه او را همانند حالت آميزش مردى با همسرش در كنار زنى ديده‌اند، بر او اقامه حد مى‌شود.

تعبير «شهد الشهود على الزاني» گوياى آن است كه حالت قرار گرفتن مرد با زنى، آنچنان كه با همسرش آميزش مى‌كند، نشانه ارتكاب زنا است.

٥ ـ حديثى از عبداللّه‌ بن مسكان با سند معتبر از امام صادق(ع):

حدّ الجلد في الزنا أن يوجدا في لحاف واحد؛ (٤١)

حد تازيانه در زنا در صورتى است كه دو نفر زير يك لحاف يافت شوند.

(٣٩) تهذيب الأحكام، ج١٠، ص٤٣، ح١٥٦؛ وسائل الشيعه، ج١٨، ص٣٦٦، باب ١٠ از ابواب حد زنا، ح١٢.
(٤٠) همان، ح١٣.
(٤١) همان، ص٣٦٨، ح٢٢.