كتاب، آشكارا نشان داد كه اعتقادى راسخ به تشيّع دارد و حضرت على بن ابى طالب (ع) را جانشين پيامبر (ص) مى‌داند. (٥) در پايان كتاب نيز، اصول و فروع دين را با شرحى موجز و ساده و برپايه باورهاى رايج شيعيان معرفى مى‌كند. (٦)

او به تقدير الهى اعتقاد دارد (٧) و خلقت خداوند را حكيمانه مى‌داند. (٨) بى بند و بارى و فساد اخلاق در مغرب زمين را كه به غلط از لوازم تمدن شمرده مى‌شود، نشانه نقصان عقل بشرى مى‌داند و همين را دليل بر لزوم بعثت پيامبران و نياز بشريت به هاديان آسمانى مى‌شمارد. (٩) با اينكه به شدّت، ايران و ايرانى را دوست مى‌دارد و گاه به گذشته ايران باستان مباهات مى‌كند، اما افسوس مى‌خورد كه چرا برخى از ايرانيان پس از پيروزى اعراب مسلمان از آتش پرستى دست بر نداشتند. (١٠) او اسلام را برترين اديان الهى و قرآن را تنها كتاب آسمانى تحريف نشده مى‌داند. (١١) كتاب «سفينه طالبى» را كه براى آشنايى نوآموزان با علوم جديد نگاشته با تفسير و شرح جايگاه عبادت، نماز، قبله و مسجد الحرام آغاز مى‌كند. (١٢)

او تأكيد دارد كه دانش آموز، قبل از آموختن علم و ادب بايد «مسلمان ايران دوست و بى ترس و تن درست و متحمّل و زحمت كش باشد، بعد از آن هر چه مى‌خواهند از او بسازند». (١٣) در سراسر آثارش نشان مى‌دهد كه به شعائر دينى و به خصوص نماز، پاى بند

(٥) طالبوف، نخبه سپهرى، ص ١١٩، ١٢٤.
(٦) همان، ص ١٤١، ١٤٥؛ همچنين: طالبوف، آزادى و سياست، ص٢٦.
(٧) طالبوف، مسالك المحسنين، ص٦٥.
(٨) همان، ص ١٤٨.
(٩) طالبوف، مسائل الحيات، ص٣٨.
(١٠) طالبوف، سفينه طالبى، ج١، ص٢٦.
(١١) طالبوف، مسالك المحسنين، ص١٨٣.
(١٢) طالبوف، سفينه طالبى، ج١، ص٤.
(١٣) طالبوف، ايضاحات در خصوص آزادى، ص٦٦.