قضى أمير المؤمنين(ع) فى وليدة كانت نصرانية فأسلمت و ولدت لسيدها ثم إنّ سيدها مات و أوصى بها عتاقة السرية على عهد عمر فنكحت نصرانياً ديرانياً و تنصّرت فولدت منه ولدين وحبلت بالثالث فقضى فيها أن يعرض عليها الاسلام، فعرض عليها الاسلام فأبت، فقال: ماولدت من ولدنصرانياً فهم عبيد لأخيهم الذي ولدت لسيّدها الأوّل و أنا أحبسها حتى تضع ولدها فإذا ولدت قتلتها؛ (٧) در زمان عمر كنيز نصرانى مسلمان شد و از صاحب خود فرزندى به دنيا آورد، صاحب او از دنيا رفت و وصيت كرد كه او را به عنوان كنيز سريه، آزاد كنند [نه به عنوان امّ ولد كه از سهم الارث فرزند آزاد مى‌شود [پس از مدتى با مرد نصرانى در دير ازدواج كرد و به دين نصارى درآمد و از او دو فرزند به دنيا آورد و به فرزند سوم حامله شد. اميرالمؤمنين در مورد او حكم كرد كه بر او اسلام عرضه شود. بر او اسلام را عرضه كردند، آن را نپذيرفت. اميرالمؤمنين(ع) فرمود: فرزندان نصرانى او، عبد برادرشان هستند كه از صاحب اوّل به دنيا آمد. او را حبس مى‌كنم تا فرزند خود را به دنيا بياورد سپس او را به قتل مى‌رسانم.

سند حديث معتبر است ولى مضمون آن مخالف احاديثى است كه گذشت و خواهد آمد.

٦ ـ كلينى از على بن ابراهيم از پدرش از ابن محبوب از تعدادى از اصحاب ازامام باقر و امام صادق(ع) نقل مى‌كند:

في المرتد يستتاب فإن تاب و إلاّ قتل و المرأة إذا ارتدّت عن الاسلام استتيبت فإن تابت و إلاّ خلدت في السجن وضيّق عليها فى حبسها؛

مرد مرتد را به توبه وا مى‌دارند، اگر توبه نكرد او را به قتل مى‌رسانند. اگر زن از اسلام مرتد شد او را به توبه وا مى‌دارند، اگر توبه نكرد براى هميشه در زندان مى‌ماند و در حبس بر او سخت گرفته مى‌شود.

(٧) همان، ح٥.