البته اين سخن با آنچه از قرطبى و ديگران نقل شده، مخالف است. به هر حال روزه نگرفتن، چه واجب باشد و چه جايز، از احكام سفر است. مهم در اينجا، بررسى ادله است و ما روشن خواهيم كرد كه روزه نگرفتن واجب است و كتاب و سنت هم بر همين حكم دلالت دارند.

١ ـ قرآن و روزه ماه رمضان در سفر

خداوند فرموده است:

{يا أيّها الذين آمنوا كُتب عليكم الصيام كما كتب على الذين من قبلكم لعلكم تتّقون أيّاماً معدوداتٍ فمن كان منكم مريضاً او على سفرٍ فعدةٌ من أيّامٍ أخر و على الذين يطيقونه فديةٌ طعام مسكين فمن تطوّع خيراً فهو خيرٌ له و أن تصوموا خيرٌ لكم إن كنتم تعلمون شهر رمضان الذى أُنزل فيه القرآن هدًى للناس و بيناتٍ من الهدى و الفرقان فمن شهد منكم الشهر فليصمه ومن كان مريضاً او على سفرٍ فعدّةٌ من أيّامٍ أخر يُريد اللّه‌ بكم اليسر ولايريد بكم العسر و لتكملوا العدّةَ و لتكبّروا اللّه‌ على ماهداكم و لعلّكم تشكرون } ؛ (٨)

اى افرادى كه ايمان آورده‌ايد روزه بر شما نوشته شده، همانگونه كه بركسانى كه قبل از شما بودند نوشته شد، شايد كه پرهيزكار شويد.

چند روز معدودى را(بايد روزه بگيريد) و هركس از شما بيمار يا مسافر باشد بايستى تعدادى از روزهاى ديگر را روزه بدارد و بر كسانى كه روزه براى آنها طاقت فرساست لازم است كفاره بدهند؛ مسكينى را اطعام كنند و كسى كه بخواهد كار خير بيشترى انجام دهد، براى او بهتر است و روزه داشتن براى شما بهتر است اگر بدانيد.

(روزهايى كه بايد روزه بگيريد) ماه رمضان است ؛ ماهى كه قرآن، براى راهنمايى مردم، و نشانه‌هاى هدايت، و فرق ميان حق و باطل، در آن نازل شده است. پس آن

(٨) بقره، آيه ١٨٣ تا ١٨٥.