خويش به صفار از ابراهيم بن هاشم از نوفلى از سكونى از امام جعفر صادق (ع) از پدرش از على(ع) روايت كرده است و در اين سند ارسالى وجود ندارد، ولى به سبب وجود نوفلى ضعيف است.

گفته مى‌شود: سند مذكور همچنين به واسطه اسناد شيخ به صفار، ضعيف است ؛ چون اسانيد شيخ به صفار در مشيخه ضعيف است و در كتاب فهرست، برخى از آن ضعيف و برخى ديگر صحيح است. اسانيد صحيح شيخ به صفار آن است كه محمد بن حسن بن وليد در آن باشد، ولى شيخ در ميان كتاب‌هاى صفار از اسانيدى كه به ابن وليد مى‌رسد، كتاب بصائر الدرجات را استثناء كرده است به دليل آن كه ابن وليد اين كتاب را روايت نكرده است و شايد اين حديث از كتاب بصائر الدرجات گرفته شده باشد.

جواب آنكه: اين حديث از بصائر الدرجات گرفته نشده است؛ چون اسانيد شيخ به صفار در مشيخه تنها به محمد بن الحسن بن‌وليد مى‌رسد.

١٣ ـ در حديثى از زراره با سند معتبر از امام باقر(ع) نقل شده است كه فرمود:

كان علي(ع) يقول: لايحبس في السجن إلاّ ثلاثة: الغاصب و من أكل مال اليتيم ظلماً و من أؤ تمن على امانة فذهب بها و إن وجد له شيئاً باعه غائباً كان أو شاهداً؛ (١٦)

على(ع) مى‌فرمود: فقط سه كس در زندان حبس مى‌شوند: غاصب و كسى كه مال يتيم را به ستم مى‌خورد و كسى كه مالى را كه به امانت به وى سپرده‌اند، از بين ببرد. اگر مالى از اينها به دست آمد در حضور يا در غياب آنان فروخته مى‌شود.

١٤ ـ در حديثى با سند ناقص از غياث بن ابراهيم از جعفر از پدرش نقل شده است:

أن عليّاً(ع) كان إذا أخذ شاهد زور فإن كان غريباً بعث به إلى حيّه و إن كان سوقياً بعث به إلى سوقه فطيف به ثمّ يحبسه أيّاماً ثمّ يخلّى سبيله؛ (١٧)

(١٦) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٢١٧، باب ٢٦ از ابواب كيفية الحكم، ح٢.
(١٧) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٢٤٤، باب ١٥ از ابواب شهادات ، ح٣.