او كه سخت از وضعيت جامعه ايران انتقاد مى‌كرد ولى به جهت همين تعصّب ملّى خوش نداشت كه غير ايرانى از ايرانيان انتقاد كند. (٣٠) طالبوف، عشق به وطن را آموزه اسلام مى‌دانست و بعد از نقل حديثى از پيامبر اكرم (ص) در اين موضوع، مى‌گويد:

... پدر و مادرم فداى چنين پيغمبر پاك باد كه محبت وطن را به زبان فصيح و بيان واضح به پيروان و امت خود توصيه فرموده‌اند. (٣١)

او نسبت به اعراب مسلمانى كه قرنها پيش، ايران را تصاحب كردند و اسلام را براى ايرانيان به ارمغان آوردند، نگاهى دو سويه دارد و سعى مى‌كند گرفتار افراط و تفريط نشود. او ميان اسلام و غرب زدگى فرق مى‌نهد و ايرانيانى را كه خود را از «تابش نور پاك

(٢٨) مقاله «طالبوف» در دانشنامه ادب فارسى، ج٥، ص٣٧١، نمونه روشنى از اين واقعيت است. نويسنده مقاله بدون اشاره به اينكه قسمت عمده مقاله‌اش كپى بردارى عبارات كتاب فريدون آدميت است، ناشيانه به نقل بسيارى از عبارات اين كتاب پرداخته و حتى زحمت تغيير لحن و ادبيات كتاب فوق را هم به خود نداده است. همچنين مقصود فراستخواه در كتاب «سرآغاز نو انديشى معاصر» به معرفى طالبوف مى‌پردازد و در بسيارى از موارد از جمله باورهاى دينى او بدون مراجعه به آثار طالبوف به نقل مستقيم از كتاب فريدون آدميت پرداخته است.
(٢٩) طالبوف، آزادى و سياست، ص٩.
(٣٠) همان، ص٣٩.
(٣١) طالبوف، سفينه طالبى، ج٢، ص٥.