از ادلّه فراوان قطعى و متواتر آيات قرآن و روايات روشن گرديد كه رسول خدا(ص) و ائمه معصومين(ع) بر امت اسلامى ولايت دارند و از جانب خداوند متعال به اين ولايت منصوب شده‌اند.

خداوند متعال ولايت على(ع) را تشريع و به رسول اللّه‌ امر كرد تا آن را تبليغ كند كه اگر چنين نكند تبليغ رسالت خداوند را به جاى نياورده است. بنابراين رسول خدا(ص) براى امتثال امر خداوند در زمان بازگشت از حجّة الوداع، ده‌ها هزار نفر از مسلمين را در غدير خم جمع كردند و بر بالاى منبر رفته و خطبه‌اى را ايراد كردند و فرمودند:

«آيا من از شما به خودتان سزاوارتر نيستم؟ گفتند: بله؛ پس دست على(ع) را از ميان دستان آن مردم گرفتند و بلند كردند و فرمودند:... آگاه باشيد هركس من مولاى اويم اين على مولاى اوست...». (١)

در اين باره خداوند متعال در قرآن فرموده است:

إنّما وليّكم اللّه‌ُ و رسوله و الذين آمنوا الّذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزّكوة و هم راكعون؛ (٢)

«همانا ولى و سرپرست شما، خداوند و رسول او و كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند و نماز را به پا مى‌دارند در حالى كه در ركوع هستند، زكات را مى‌پردازند».

روايات فراوانى دلالت تمام دارند كه مقصود از «الذين آمنوا» و «الذين يقيمون الصلاة» در اين آيه مباركه، على(ع) و ائمه معصومين‌اند و ايشان مانند رسول خدا(ص) از طرف خداوند اولياى امور مسلمين هستند.

هيچ ترديدى نيست كه مقتضاى ادلّه ثبوت اين ولايت براى معصومين(ع) آن است كه ولايت از طرف خداوند براى ايشان قرار داده شده و بالفعل اعتبار گرديده است. تمام موضوع براى اعتبار اين ولايت همان وجود شخص نبى و على و ساير ائمه(ع) است و هيچ امر ديگرى را در ثبوت آن شرط نكرده است. اطلاق ادلّه اعتبار حق ولايت براى ايشان

(١) مناقب اميرالمؤمنين، ج٢، ص٣٩٦.
(٢) مائده، آيه ٥٥.