على(ع) زمانى كه شاهد دروغگويى را مى‌گرفت، اگر غريب بود او را به ميان قبيله‌اش مى‌فرستاد و اگر بازارى بود او را به بازارش مى‌فرستاد، سپس ميان مردم او را مى‌گرداندند آن گاه چند روزى او را حبس و سپس آزاد مى‌كرد.

١٥ ـ در حديثى كه سند آن به واسطه محمد بن موسى بن المتوكل ضعيف است، از حسن بن محبوب از عبداللّه‌ بن سنان از امام صادق(ع) نقل شده است كه فرمود:

جاء رجل إلى رسول اللّه‌(ص)، فقال: إنّ أُمّي لاتدفع يد لامس. فقال: فاحبسها. قال: قد فعلت. قال: فامنع من يدخل عليها. قال: قد فعلت. قال: قيّدها، فانّك لاتبرّها بشيء أفضل من أن تمنعها من محارم اللّه‌ عزّ وجلّ؛ (١٨)

مردى نزد رسول خدا(ص) آمد و گفت: مادرم هيچ دستى را رد نمى‌كند. فرمود: او را حبس كن. گفت: انجام دادم. فرمود: از ورود افراد بر او جلوگيرى كن. گفت: انجام دادم. فرمود: او را در بند كن، بهترين نيكى تو نسبت به او آن است كه او را از كار حرام باز دارى.

امر سوم: رواياتى كه در مورد اندازه تعزير وارد شده است، از قبيل:

١. حديث اسحاق بن عمار به سند صحيح كه گفت:

از امام كاظم(ع) پرسيدم تعزير چقدر است؟ فرمود: بضعة عشر سوطاً ما بين العشرة إلى العشرين؛ (١٩) بيش از ده ضربه شلاق، بين ده الى بيست ضربه.

٢. مرسله شيخ صدوق:

رسول خدا(ص) فرمود: لايحلّ لوالٍ يؤمن باللّه‌ و اليوم الآخر أن يجلد أكثر من عشرة أسواط إلاّ في حد، و أذن في تأديب المملوك من ثلاثة إلى خمسة؛ (٢٠)

براى هر حاكمى كه به خدا و روزقيامت ايمان دارد حلال نيست كه بيش از ده

(١٨) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٤١٤ ـ ٤١٥، باب ٤٨ از ابواب حد زنا، ح١.
(١٩) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٥٨٣، باب ١٠ از ابواب بقية الحدود و التعزيرات، ح١.
(٢٠) همان، ص٥٨٤، ح٢.