فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٩٦ - نكتهها (١٥) رضا مختارى

ياسرى: «و نعمتى كه در آن برخوردار و شاد بودند».

مصباح زاده: «و نعمتى كه بودند در آن متنعّمان».

آية اللّه‌ مكارم: «ونعمتهاى فراوان ديگر كه در آن غرق بودند».

بهبودى: «و نعمتها كه در آن به شادمانى و عشرت مى‌گذراندند».

پورجوادى: «و نعمتى كه از آن برخوردار بودند».

معزّى: «و نعمتى كه بودند در آن برخورداران».

خرّم دل: «و نعمتهاى فراوان (ديگرى) كه در آن شادان و با ناز و نعمت زندگى مى‌كردند».

ترجمه مركز فرهنگ و معارف قرآن كه جديدترين ترجمه است: «و نعمتهايى كه در آنها به خوشگذرانى مشغول بودند».

ولى به نظر مى‌رسد ترجمه ابوالفتوح رازى بى ايراد و يا كم ايراد باشد:

«و نازى كه ايشان در آن با بطر و اشر بودند و معجب و بانشاط بودند از آن».

گفتنى است كه ابوالفتوح، نعمت (به كسر) و مشتقات آن را ـ در موارد بسيارى كه مراجعه شد ـ به همان «نِعمت» ترجمه كرده است، نه «ناز».

اين دو آيه حتى در برخى از تفاسير هم درست ترجمه و تفسير نشده است.

نتيجه و خلاصه سخن اين كه در تلبيه، نِعمت به كسر نون قطعاً صحيح و به فتح نون قطعاً خطاست و احتياط در آن معنى ندارد. علاوه بر وجوهى كه گفته شد، ديده نشد كه احدى از فقهاى شيعه و سنّى كه بسيارى از آنها در ادبيات هم، يد طولانى داشته‌اند در تلبيه احتمال داده باشند «نَعمة» به فتح، صحيح باشد.

علاوه بر اين شهيد اول و شهيد ثانى هردو در مناسك خود فرموده‌اند كه: «إنّ الحمد» و «أنّ الحمد» به فتح و كسر همزه إن صحيح است و مرحوم آية اللّه‌ سيد احمد خوانسارى براى رعايت اين نكته و جهتى ديگر، احتياط واجب فرموده‌اند:«تلبيه به چهار شكل خوانده شود: ١. إنّ الحمد... ٢. أَنّ الحمد... ٣... و الملكَ لك به فتح كاف ٤... والملكُ لك، به ضم كاف. (٩) يكى از اساتيد به ايشان گفته بود براى رعايت احتياط، نيازى به چهار