دسته سوم: رواياتى است كه شامل هر دو واحد طولى و زمانى است، به نحوى كه گويا اين دو واحد يكى هستند؛ يعنى مضمون اين دسته از روايات به گونه‌اى است كه شامل هر دو واحد مى‌شود؛ مانند:

١. موثقه سماعة: قال: سألته عن المسافر في كم يقصّر الصلاة؟ فقال: في مسيرة يوم و ذلك بريدان و هما ثمانية فراسخ (٢١) ؛

در باره مسافر از او پرسيدم كه در چه مسافتى نماز كوتاه مى‌شود؟ فرمود: در مسير يك روز كه دو بريد است و دو بريد هشت فرسخ است.»

٢. صحيحه ابى ايّوب از ابى عبداللّه‌(ع): «قال سألته عن التقصير، قال: فقال: في بريدين أو بياض يوم (٢٢)؛

از امام(ع) در باره كوتاه شدن نماز پرسيدم، فرمود: در سفر به اندازه دو بريد يا به اندازه روشنايى روز، نماز كوتاه است.»

٣. صحيحه ابى بصير: «قال: قلت لأبي عبداللّه‌(ع): في كم يقصّر الرجل؟ قال: في بياض يوم أو بريدين (٢٣)؛

به امام صادق(ع) عرض كردم: در چه مسافتى نما زمسافر كوتاه است؟ فرمود: در مسافتى كه در روشنايى روز طى شود يا به اندازه دو بريد باشد.»

در زمان صدور اين روايات، هيچ تعارض يا تصادمى بين واحد مكانى و واحد زمانى در ذهن خطور نمى‌كرد؛ زيرا هر دو واحد بر سير شتران منطبق بوده است و در آن زمان حمل و نقل با شتر معمول‌تر و متداول‌تر از ديگر حيوانات تندرو يا كندروتر بوده است و

(٢٠) وسائل الشيعه، ج٨، ص٤٨٤ ـ ٤٨٨، ب ١١ از ابواب صلاة المسافر.
(٢١) همان، ص٤٥٣، باب ١ از ابواب صلاة المسافر ،ح٨.
(٢٢) همان، ح٧.
(٢٣) همان، ح١١.