صاحب جواهر سپس توضيح مى‌دهد كه در مطالب گذشته تفاوتى بين جهاد ابتدايى و جهاد دفاعى وجود ندارد. هر چند برخى در جهاد دفاعى كشتن كسانى را كه سپر دشمن قرار مى‌گيرند به صورت مطلق جايز دانستند ولى در جهاد ابتدايى بين مسلمان و غير مسلمان تفصيل داده و گفته‌اند كه كشتن مسلمانى كه سپر دشمن قرا گرفته است جايز نيست. به هر حال بر مسلمانى كه در جنگ با مشركان، ملزم به كشتن اطفال و زنان و يا مسلمانانى كه سپر دشمن قرار مى‌گيرند مى‌شوند، قصاص و ديه لازم نيست و اين مسأله اجماعى است هر چند برخى قائل به پرداخت كفاره هستند. (٣١)

ج) هرگاه مردى زن خود را با مرد بيگانه‌اى در حال زنا ببيند مى‌تواند هر دو را بكشد. در اين صورت شوهر نه مرتكب گناهى شده و نه ضامن است، ولى بايد وقوع زنا را اثبات كند، در غير اين صورت قصاص مى‌شود. برخى از فقها جواز قتل را مقيّد به محصن بودن آن دو كرده‌اند. همچنين در جواز قتل آن دو، علم به اين كه زنا باميل و رغبت از سوى هر دو صورت گرفته ـ نه از روى اكراه و اجبار ـ شرط است.

محقق حلّى در اين باره گفته است:

اگر شوهر، مردى را با زن خود در حال زنا ببيند، جايز است كه كه هردو را بكشد و هيچ گناهى بر او نيست. (٣٢)

صاحب جواهر نيز مى‌گويد:

هرگاه مردى همسرش را با بيگانه‌اى در حال زنا بيابد و علم پيدا كند كه همسر او با ميل و رغبت تن به اين كار داده است، مى‌تواند هر دو را بكشد و هيچ گناهى بر او نيست. شيخ طوسى و جماعتى از فقها در اين مسئله حكم قطعى داده‌اند.

(٣٠) جواهر الكلام، ج٢١، ص٧١ ـ ٦٨.
(٣١) همان.
(٣٢) شرايع الاسلام، ج٤، ص١٥٨.