بالكرامة و خصّنا بالوصاية و وعدنا الشفاعة و اعطانا علم ما مضى و ما بقي و جعل افئدة من الناس تهوى إلينا اغفر لإخواني و لزّوار قبر أبي عبداللّه‌ ... فارحم تلك الأعين الّتي جرت دموعها رحمة لنا و ارحم تلك القلوب التي جزعت و احترقت لنا و ارحم الصرخة التي كانت لنا؛

معاوية بن وهب نقل مى‌كند كه از امام صادق(ع) اجازه خواستم تا خدمتشان برسم. اجازه دادند، وارد شدم و ديدم كه ايشان در محل نمازشان نشسته‌اند. نشستم تا نمازشان تمام شد. شنيدم كه ايشان اين گونه با خداى خود مناجات مى‌كرد و مى‌گفت: اى كسى كه ما را به كرامت و جانشينى پيامبر(ص) مخصوص كرده و وعده شفاعت داده و علم آنچه را بود و آنچه هست به ما داده و دل‌هاى برخى از مردم را به سوى ما روانه كرده. برادرانم و كسانى را كه به زيارت قبر حسين(ع) مى‌روند، ببخش... آن چشمانى را كه به ترحم بر ما گريه كردند، رحم كن. آن دل هايى كه جزع كردند و براى ما آتش گرفتند و آن ضجه هايى را كه براى ما برخاستند، ببخش.

اين روايت يكى از مجموعه رواياتى است كه در اثبات اعمالى چون لطم و غيره، بدان استناد شده است، در حالى كه اين روايت خود از جمله ادله‌اى است كه مى‌توان بر رد لطم و قمه زنى و... اقامه كرد؛ زيرا امام(ع) در حال دعا كردن براى زائران و عزاداران امام حسين(ع) است و براى چشمانى كه بر مصائب اهل بيت(ع) اشك مى‌ريزند و دلهايى كه مى‌سوزند و ناله هايى كه ناله كنندگان در مصيبت اهل بيت(ع) سر مى‌دهند از خداوند طلب رحمت مى‌كند. اما در روايت از لطم و گريبان چاك زدن ذكرى به ميان نيامده است.

٦. وَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْيَرِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَمَّادٍ عَنِ الْأَصَمِّ عَنْ مِسْمَعِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ قَالَ: قَالَ لِى أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع) فِى حَدِيث: أَ مَا تَذْكُرُ مَا صُنِعَ بِهِ ـ يَعْنِى بِالْحُسَيْنِ(ع)ـ ؟ قُلْتُ: بَلَى، قَالَ أَتَجْزَعُ؟ قُلْتُ: أي وَ اللَّهِ وَ أَسْتَعْبِرُ بِذَلِكَ حَتَّى يَرَى أَهْلِى أَثَرَ ذَلِكَ عَلَيَّ فَأَمْتَنِعُ مِنَ الطَّعَامِ حَتَّى يَسْتَبِينَ ذَلِكَ فِى وَجْهِي، فَقَالَ: