ب) در نكته ٣٦ (فقه اهل بيت عليهم السلام، ش ٣٩ و ٤٠، ص ٣٢٩ ـ ٣٣٠) گذشت كه دانستن تاريخ تأليف كتابهاى فقهى فقها به جهاتى اهميت دارد و از اين رو گاهى فقيهان به آن اشاره مى‌كرده‌اند و نمونه‌هايى در نكته ٣٦ ذكر شد. نمونه ديگرى از اين دست سخن صاحب جواهر است در كتاب جواهرالكلام :

حتّى الشهيد في ألفيّته التي هي أوّل ما صنّف، و لمعته التي هي آخرها. (٢٦)

«قد رجع عنه في اللمعة التي هي آخر ما صنف». (٢٧)

البته اين كه فرموده‌اند لمعه آخرين تأليف شهيد است، قطعاً خطاست (٢٨) و دليلى هم بر اين كه الفيّه اوّلين تأليف اوست پيدا نشد، جز اين سخن شهيد ثانى در باره الفيّه: «هي من أوّل ما صنّفه» (٢٩) كه معنايش اوّلين تأليف نيست بلكه به معناى يكى از تأليفات اوّليه شهيد است.

ج) در نكته شماره ٤١ (همين مجله، شماره ٤١، ص ١٨٠ ـ ١٨٤) به تفصيل از استحباب ورود به مسجد الحرام از باب بنى شيبه بحث و اشكال عبارت مناسك‌هاى كنونى بيان شد. در يكى از مناسك (٣٠) مراجع معاصر (دامت بركاتهم) علاوه بر آن ايراد عام، مسامحه ديگرى رخ داده، و آن اينكه نوشته‌اند:

از در بنى شيبه وارد مسجد الحرام شود، و اين در اگر چه به علّت توسعه مسجد الحرام اكنون جايش مشخص نيست، ولى چون بعضى گفته‌اند به جاى باب السلام فعلى بوده است، لذا أولى آن است كه از باب السلام وارد شود.

توضيح اينكه ـ چنان كه در نكته ٤١ گذشت ـ هيچ كس نگفته است كه «باب بنى شيبه

(٢٦) جواهر الكلام، ج١٠، ص٥٣٦، چاپ جامعه مدرسين.
(٢٧) همان، ج٢٩، ص٣١٧، چاپ قديم .
(٢٨) ر.ك: الشهيد الأوّل حياته و آثاره، از اين ناچيز، ص ١٧٨ ـ ١٧٩،١٩٢ ـ ١٩٨.
(٢٩) الروضة البهية، ج١، ص٢٧٨، چاپ كلانتر.
(٣٠) چاپ سوم، ١٤٢٥ ق / ١٣٨٣ ش.