فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٠٤
«... فَلَئِن أَخَّرَتنِى الدُّهُورُ وَ عَاقَنِى عَن نَصرِكَ المَقدُورُ وَ لَم أَكُن لِمَن حَارَبَكَ مُحَارِباً وَ لِمَن نَصَبَ لَكَ العَدَاوَةَ مُنَاصِباً فَلَأَندُبَنَّكَ صَبَاحاً وَ مَسَاءً وَ لَأَبكِيَنَّ لَكَ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً حَسرَةً عَلَيكَ وَ تَأَسُّفاً عَلَى مَا دَهَاكَ وَ تَلَهُّفاً حَتَّى أَمُوتَ بِلَوعَةِ المُصَابِ وَ غُصَّةِ الاكتِيَاب...»؛
«اگر روزگار مرا به تأخير انداخت و مرا از ياريت محروم ساخت و با كسانى كه با تو به جنگ برخاستند، نجنگيدم و در مقابل دشمنانت نايستادم، پس صبح و شام بر تو به جاى اشك خون گريه مىكنم، گريهاى از روى حسرت بر مصيبتىكه تو را فرا گرفت، تا روزى كه از درد مصيبت تو و غم و اندوهت بميرم....»
اين فقره بر بى تابى امام زمان (عج) در مصيبت سيد الشهداء(ع) دلالت دارد. گفتنى است كه نويسنده اين فقره را نقل كرده و نتيجه گرفته است:
«در اين روايت، امام(ع)،... غير از گريستن، نوع ديگرى از سوگوارى را ياد آور نمىشود.»
در حالى كه بدون ترديد، ندبه (فَلَأَندُبَنَّكَ صَبَاحاً وَ مَسَاءً) غير از گريه است و تعبير «بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً»، «حَسرَةً»، «تَأَسُّفاً»، «تَلَهُّفاً»، «حَتَّى أَمُوتَ بِلَوعَةِ المُصَابِ وَ غُصَّةِ الِاكتِيَاب» حاكى از حقيقتى وراى گريه و نمايانگر شدت و عظمت مصيبت امام حسين(ع) است كه اظهار هر نوع جزع و بى تابى بر آن مطلوب است. علاوه اين كه فقره دوم، از جزع فاطميات اعم از لطم و واويلا كشيدن و مانند آن و فقره سوم، از لطم حور العين خبر مىدهد.
فقره دوم: بىتابى فاطميات در مصيبت سيدالشهدا(ع)
«وَ أَسرَعَ فَرَسُكَ شَارِداً إِلَى خِيَامِكَ قَاصِداً مُحَمحِماً بَاكِياً فَلَمَّا رَأَينَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخزِياً وَ نَظَرنَ سَرجَكَ عَلَيهِ مَلوِيّاً بَرَزنَ مِنَ الخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ وَ بَعدَ العِزِّ مُذَلَّلَاتٍ وَ إِلَى مَصرَعِكَ مبَادِرَاتٍ وَ الشِّمرُ جَالِسٌ عَلَى صَدرِكَ ...»؛
«اسب تو با سرعت سوى خيمهها دويد، در حالى كه شيهه مىكشيد و گريه