صورت متواتر به ما مى‌رسيد. بلكه وارد شده است كه فاطمه زهرا سلام اللّه‌ عليها بر پدرش صلّى اللّه‌ عليه و آله نوحه مى‌كرد و امام باقر(ع) به امام صادق(ع) وصيت كرده بود كه مدت ده سال در منى بر او نوحه كنند.» (٥٣)

وى در ادامه به كراهت نوحه در شب و كراهت شرط اجرت از اوّل، اشاره كرده و تمام روايات يا نقل اجماعات را بر حرمت نوحه به سبك عرب جاهلى حمل كرده كه شامل دروغ بوده و ميت را به اوصافى وصف مى‌كردند كه در او وجود نداشته است؛ مثلاً شجاعت، بخشندگى و سخاوت را به او نسبت مى‌دادند در حالى كه بخيل يا ترسو بوده كه اين كار كذب و حرام است.

در كتاب جواهر و (٥٤) عروة الوثقى (٥٥) و ديگر كتب فقهى نيز مشابه همين نظر در باره نوحه آمده است.

مرحوم شيخ حر عاملى نيز در وسائل الشيعه، روايات متعددى را تحت عنوان «بَابُ جَوَازِ النَّوحِ وَ البُكَاءِ عَلَى المَيِّتِ وَ القَولِ الحَسَنِ عِندَ ذَلِكَ وَ الدُّعَاءِ» (٥٦) و «بَابُ جَوَازِ كَسبِ النَّائِحَةِ بِالحَقِّ لَا بِالبَاطِلِ وَ استِحبَابِ تَركِهَا لِلمُشَارَطَةِ وَ أَنَّهَا تَستَحِلُّهُ بِضَربِ إِحدَى يَدَيهَا عَلَى الأُخرَى وَ يُكرَهُ النَّوحُ لَيلًا» (٥٧)، گرد آورده است و عنوان اين دو باب نشان مى‌دهد كه شيخ حر عاملى نيز همان جمع بندى را از روايات داشته است.

(٥٣)موسوعة الإمام الخوئى، ج٩٤، ص ٣٤٤.
(٥٤)جواهر الكلام في شرح شرائع الإسلام، ج٤، ص٣٦٥، «و لعله من جواز البكاء يستفاد جواز النوح عليه أيضاً لملازمته له غالباً، مضافاً إلى الأخبار المستفيضة حد الاستفاضة المعمول بها في المشهور بين أصحابنا، بل فى المنتهى الإجماع على جوازه إذا كان بحق، كالإجماع على حرمته إذا كان بباطل.»
(٥٥) .العروة الوثقى(للسيد اليزدى)، ج١، ص ٤٤٨:«يجوز النّوح على الميِّت بالنظم و النثر ما لم يتضمّن الكذب؛ نوحه سرايى، چه با شعر و چه با نثر، چنانچه دربردارنده دروغ نباشد جايز است.«
(٥٦)وسائل‌الشيعة، ج ٣، ص٢٤١.
(٥٧)وسائل‌الشيعة، ج ١٧، ص ١٢٥، باب ١٧.