٣ ـ كلينى از على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عمربن اذينه، از زراره و بكير و فضيل و بريد و محمد بن مسلم از امام باقر(ع) و امام صادق(ع) ـ برخى از اين راويان آن را از امام باقر(ع) و برخى از امام صادق(ع) و برخى از يكى از آن دو ـ نقل كرده است:

أنّ المرأة لاترث من تركة زوجها من تربة دار أو أرض، إلاّ أن يقوّم الطوب و الخشب قيمة فتعطى ربعها أو ثمنها؛ (٤٠)

زن از خاك خانه يا زمين از ميراث شوهر خود ارث نمى‌برد، مگر اينكه آجر و چوب قيمت مى‌شود و يك چهارم يا يك هشتم كه سهم زوجه است به او داده مى‌شود.

شيخ طوسى نيز اين حديث را با اسناد خود از على بن حكم روايت كرده ولى در پايان آن افزوده شده است: «إن كانت من قيمة الطوب و الجذوع و الخشب». (٤١) برخى از فقها عبارت «أو أرض» را در اين روايت عطف بر «التربة» دانسته‌اند نه عطف بر «الدار»، يعنى زن از خاك خانه و از زمين ارث نمى‌برد.

٤ ـ باز كلينى از على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حمّاد بن عثمان، از زراره و محمد بن مسلم از امام صادق(ع) نقل كرده است:

لاترث النساء من عقار الدور شيئاً و لكن يقوّم البناء والطوب و تعطى ثُمنها أو ربعها، قال: و إنّما ذلك لئلاّ يتزوّجن فيفسدن على أهل المواريث مواريثهم؛ (٤٢)

(٣٨) الفقيه من لايحضره الفقيه، ج٤، ص٣٤٦.
(٣٩) علل الشرايع، ج٢، ص٥٧١.
(٤٠) كافى، ج٧، ص١٢٨، حديث٣؛ وسائل الشيعه، ج٢٦، ص٢٠٨.
(٤١) استبصار، ج٤، ص١٥١.
(٤٢) كافى، ج٧، ص١٢٩، ح٦.