فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢١٤
٥- مُحَمَّدُ بنُ عُمَرَ بنِ عَبدِ العَزِيزِ الكَشِّيُّ فِي كِتَابِ الرِّجَالِ عَن نَصرِ بنِ الصَّبَّاحِ عَن أَحمَدَ بنِ مُحَمَّدِ بنِ عِيسَى عَن يَحيَى بنِ عِمرَانَ عَن مُحَمَّدِ بنِ سِنَانٍ عَن زَيدٍ الشَّحَّامِ فِى حَدِيثٍ أَنَّ أَبَا عَبدِ اللّه (ع) قَالَ لِجَعفَرِ بنِ عَفَّانَ الطَّائِيِّ بَلَغَنِي أَنَّكَ تَقُولُ الشِّعرَ فِى الحُسَين(ع) وَ تُجِيدُ قَال: نَعَم فَأَنشَدَهُ فَبَكَى وَ مَن حَولَهُ حَتَّى سَالَتِ الدُّمُوعُ عَلَى وَجهِهِ وَ لِحيَتِهِ ثُمَّ قَالَ: يَا جَعفَرُ وَ اللّه لَقَدشَهِدَكَ مَلَائِكَةُ اللّه المُقَرَّبُونَ هَاهُنَا يَسمَعُونَ قَولَكَ فِى الحُسَينِ(ع) وَ لَقَد بَكَوا كَمَا بَكَينَا وَ أَكثَرَ وَ لَقَد أَوجَبَ اللّه لَكَ يَا جَعفَرُ فِى سَاعَتِكَ الجَنَّةَ بِأَسرِهَا وَ غَفَرَ لَكَ فَقَالَ: أَ لَا أَزِيدُكَ قَالَ: نَعَم يَا سَيِّدِى قَالَ: مَا مِن أَحَدٍ قَالَ فِى الحُسَينِ(ع) شِعراً فَبَكَى وَ أَبكَى بِهِ إِلَّا أَوجَبَ اللّه لَهُ الجَنَّةَ وَ غَفَرَ لَهُ؛
زيد شحام گويد: امام صادق(ع) به جعفر بن عفان طائى فرمود: به من رسيده است كه تو در باره حسين(ع) شعر مىگويى و نيكو مىسرايى. عرض كرد: بله. آنگاه اشعارى براى آن حضرت خواند و حضرت و اطرافيان او گريه كردند، به گونه اى كه اشك هاى آن حضرت بر گونه و محاسنش جارى شد. آنگاه حضرت فرمود: اى جعفر، به خدا قسم ملائكه مقرب در اين جا شاهد تو بودند و گفته تو را در مورد حسين(ع) شنيدند و مانند ما، بلكه بيشتر گريه كردند. همين الآن خداوند متعال بهشت را با تمام نعمت هايش بر تو واجب كرد و تو را آمرزيد. سپس فرمود: مىخواهى بيشتر بگويم؟ عرض كردم: بله، اى آقاى من. حضرت فرمود: احدى نيست كه بر حسين عليه السلام شعر بگويد و گريه كند و با اشعارش ديگران را بگرياند، مگر آن كه خداوند بهشت را بر او واجب مىگرداند و او را مىآمرزد.
فقها نيز علاوه بر ادله ديگر، بر اساس همين روايات بر جواز نوحه سرايى بر ميت حكم كردهاند.
مرحوم آيت اللّه خويى(ره) با پذيرش اين حكم در تعليل آن مىنويسد:
«اصل و سيره بر جواز نوحه دلالت دارد، علاوه بر اين، اگر نوحه حرام بود به