راوى گويد: امّ فروه آمد و پشت پرده نشست. آنگاه امام فرمود: اشعارت را بخوان. من خواندم و گفتم: اى فروه اشك خودت را در اين مصيبت بريز. آنگاه امّ فروه صيحه كشيد و زنان نيز صدا به صيحه بلند كردند. امام (ع) فرمودند: مراقب در خانه باشيد. برخى از اهل مدينه پشت در جمع شده بودند [كه ببينند چه خبر است[. حضرت فردى را فرستادند و فرمودند: فرزندى از ما غش كرده بود و زنان فرياد كشيدند.

تأمّل و دقت در اين روايت، شرايط سخت و دشوار امامان را در اقامه سوگوارى بر سالار شهيدان به روشنى براى ما بيان مى‌كند. مظلوميت آنان به حدّى بوده كه حتى نمى‌توانستند به اهل مدينه بگويند بر جدمان حسين بن على (عليهما السلام) گريه مى‌كرديم و مجبور به توريه مى‌شده‌اند كه سبب اين صيحه و گريه، غش كردن كودكى بوده است.

بنابر اين با توجه به چنين شرايطى كه حتى گريه كردن در ملأ عام انجام نمى‌گرفته، جاى تعجب نيست كه سوگوارى به صورت جزع از سوى آنان علنى انجام نشود و اخبار مربوط به آن به صورت گسترده به دست ما نرسد.

ثانياً اين گونه نيست كه تمام اعمالى كه در روايات بدان ترغيب شده و از مستحبات محسوب مى‌شود، انجام دادن آن ها از سوى معصومان(ع) نقل شده باشد. به عنوان مثال روايات بسيارى در استحباب متعه وارد شده است، در حالى كه حتى يك مورد هم از انجام آنها از سوى معصومان(ع) نقل نشده است.