«... وَ قَد شَقَقنَ الجُيُوبَ وَ لَطَمنَ الخُدُودَ الفَاطِمِيَّاتُ عَلَى الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ(ع) وَ عَلَى مِثلِهِ تُلطَمُ الخُدُودُ وَ تُشَقُّ الجُيُوبُ » (٦٨).

ايشان روايت را از چند جهت مخدوش مى‌داند و مى‌گويد:

«اوّلاً اين مطلب تنها در خلال يك روايت آمده و نمى‌تواند در برابر روايات فراوانى كه ذكر شد و بر تحريم دلالت دارد مقاومت كند.»

پاسخ:

اوّلاً: آمدن مطلبى در خلال يك روايت، سبب ضعف آن نمى‌شود.

ثانياً: روايات ديگرى نيز بر حسن جزع و لطم در مصيبت سيد الشهداء(ع) وارد شده كه پيش‌تر نقل كرديم، لذا تنها يك روايت نيست.

ثالثاً: ايشان در ابتداى مقاله، مدعى بودند هيچ گونه روايتى كه در آن، غير گريه بر امام حسين (ع) آمده باشد، نداريم. در حالى كه همين روايت و روايات ديگر بر خلاف آن مدعى دلالت دارد.

نويسنده، دلالت اين روايت را بر جواز لطمه زدن بر سر و صورت پذيرفته، ولى آن را به گونه اى عجيب توجيه مى‌كند و مى‌گويد:

«ثانياً: مقصود امام آن است كه در وضعيت آشفته كربلا طبيعى بود كه زنها پيراهن پاره كنند و بر صورت خود لطمه بزنند. دليل اين تفسير اين است كه هيچ يك از زنان حرم بعد از واقعه عاشورا و يا در سالگرد آن، لباس پاره نكردند و به سر و صورت خود نزدند.»

و حال آن كه خود روايت خلاف آن را بيان مى‌كند و مى‌فرمايد: «بر مانند حسين(ع)،

(٦٨)تهذيب الأحكام، ج ٨ ، ص ٣٢٥، ح٢٣؛ وسائل الشيعة ، ج ٢٢ ، ص ٤٠٢ ، ح ٢٨٨٩٤ ؛ بحارالأنوار ، ج ١٣ ، ص ٣٦٤ ح٥، عوالي اللآلي ، ج ٣، ص٤٠٩، ح١٥ .