قد ارْتحل ـ طاب ثراه ـ إلى جوار اللّه‌ سبحانه في أوّل ليلة السبت ثامن شهر شعبان المعظّم مِن شهور ألف و مأتين و تسع مِن الهجرة النبوية و حُمل نفسه الشريف إلى النجف الأشرف. (٣٨)

ج)عبارت معاصر ملامحمدمهدى نراقى، سيد حسن زنوزى در رياض الجنه نيز نشان مى‌دهد كه وى در نجف فوت نكرده است:

توفي في أوائل ساعات ليلة السبت، ثامن عشر شعبان مِن سنة تسع و مأتين و ألف (١٢٠٩) و نقل إلى المشهد الغروي و دفن بها عند الرواق. (٣٩)

گويا منشأ اين كه برخى محل درگذشت نراقى را نجف دانسته‌اند، اين باشد كه صاحب روضات‌الجنات بخشى از اجازه ملااحمد نراقى را آورده كه در آن آمده است:

مولانا محمد مهدى بن أبي ذر النراقي مولدا و الكاشاني مسكنا و النجفي التجاء و مدفنا. (٤٠)

شايد برخى از كلمه «التجاء» به دست آورده‌اند كه در پايان عمر به نجف رفته، حال آن كه يا مراد اين است كه پيش از فوت مدتى را به نجف رفته و در پناه اميرالمهمنين(ع) بوده، يا اين كه با دفن او در نجف در پناه امام على(ع) قرار گرفته است.

(٣٧) مقدمه عوائد الايام، ص ٦٦؛ مقدمه شرح الالهيات، ص ٢٤.
(٣٨) مقدمه عوائد الايام، ص ٧٠، شايد «نفسه» در اين عبارت، تصحيف «جسده» باشد و عبارت چنين بوده است: «حمل جسده الشريف إلى النجف الأشرف».
(٣٩) مقدمه شرح الالهيات، ص ٢٦.
(٤٠) روضات الجنات، ج ٧، ص ٢٠١، شبيه اين عبارت در اجازه ملااحمد به برادرش و به شيخ انصارى نيز وجود دارد. ر.ك: مقدمه عوائد الايام، ص ٧٠ و زندگانى و شخصيت شيخ‌انصارى، ص ١٥٣.