ارث بردن مسلمان از مسلمان، تحت مدلول ظاهر آيات باقى مى‌ماند. نمى‌توان با استناد به اخبار آحادى كه در اين باره روايت كرده‌اند، از ظاهر آيات دست برداشت؛ زيرا اوّلاً، اين اخبار موجب ظن است و نمى‌توان ظواهر آيات را كه موجب علم است با اين اخبار تخصيص زد و از آن روى گرداند.

ثانيا، راويان اكثر اين اخبار مورد طعن و قدح هستند.

ثالثا، اين اخبار، معارض با بسيارى از اخبار ديگرى هستند كه آن‌ها را نيز مخالفان ما روايت كرده و در كتب آنان ديده مى‌شود.

رابعا، بيش‌تر اين اخبار را مى‌توان به گونه‌اى تأويل كرد كه با مذهب ما سازگار افتد.

تفصيل اين جمله آن است كه مخالفان ما در اين مسأله بر چند روايت تكيه مى‌كنند:

١. روايتى كه زهرى از على بن حسين(ع) از عمرو بن عثمان بن عفان از اسامة بن زيد از پيامبر(ص) نقل كرده است كه فرمود: لا يرث المسلم الكافر و لا الكافر المسلم. (٢٣)

٢. از عمرو بن شعيب از پدرش از جدش از رسول اللّه‌(ص) نقل شده كه فرمود: إنه لا يتوارث اهل ملّتين. (٢٤)از عامر شعبى نيز روايتى به همين مضمون از پيامبر نقل شده است. (٢٥)

٣. زهرى از سعيد بن مسيّب نقل كرده است كه سنّت بر اين بود كه مسلمان از كافر ارث نبرد و عمر بن خطاب به اشعث بن قيس از ميراث عمه‌اش كه

(٢٣) صحيح بخارى، ج ٨، ص ١٩٤.
(٢٤) سنن بيهقى، ج ٦، ص ٢١٨.
(٢٥) سنن دارمى، ج ٢، ص ٣٦٩.