امام صادق(ع) ضمن حديثى طولانى مى‌فرمايد: خداوند در بسيارى از آيات فرموده است كه مسرفان را دوست ندارد. پس آنان را از اسراف و تقتير (سختگيرى) منع كرده است... رسول خدا فرموده: دعاى چند گروه از امت من مستجاب نمى‌شود... از جمله مردى كه خداوند رزق فراوان به او داده و او همه آنها را انفاق كرده، سپس از خداوند طلب رزق مى‌كند. خداوند در پاسخ مى‌گويد: مگر به تو رزق واسع ندادم، پس چرا ميانه روى و اعتدال را پيشه نكردى و چرا اسراف كردى در حالى كه تو را از اسراف نهى كردم؟

دلالت روايات بر حرمت از چند فقره آن ممكن است استفاده شود:

فراز اوّل:در صدر روايت، ضمن تأكيد بر اين كه خداوند در بسيارى از آيات فرموده است كه مسرفان را دوست ندارد، امام تصريح كرده: خداوند نهى از اسراف كرده و در پايان نيز ضمن توبيخ در مورد اسراف، مى‌فرمايد: خداوند از اسراف نهى كرده است. پرواضح است ظهور اولى نهى در حرمت است، مگر قرينه‌اى برخلاف داشته باشيم.

به اين مضمون روايات ديگرى نيز رسيده است؛ از جمله روايت عامر بن جزاعه:

عن أبي عبداللّه‌(ع): إنه قال لرجل: اتقّ اللّه‌ و لاتسرف و لاتقتر و لكن بين ذلك قواما. إن التبذير من الإسراف؛ (٣١)

امام صادق(ع) خطاب به مردى فرمود: تقواى الهى پيشه كن؛ اسراف و سخت‌گيرى نكن؛ ميان اسراف و سخت‌گيرى، قوام و اعتدال است.

در روايات فراوان، ائمه(ع) از اسراف نهى كرده‌اند، ليكن محقق نراقى آنها را گزارش نكرده است، از جمله روايت محمد بن خالد، (٣٢)اسحاق بن عمار. (٣٣)

(٣٠) وسائل الشيعه، باب ٥ از ابواب مقدمات التجاره، ج ١٢، ح ٦، ص ١٤
(٣١) كافى، ج ٣، ص ٥٠١، ح ١٤
(٣٢) ـ وسايل الشيعه، باب ٤ از ابواب استحباب ملازمة الصفات الحميده، ج ١٥، ص ١٨٧، ح ١٤
(٣٣) همان، باب ٦٢، از ابواب ان الثابت فى القصاص هو القتل بالسيف، ج ٢٩، ص ١٢٧، ح ٢