فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٦ - ميراث غير مسلمان آیت الله سيدمحمود هاشمى شاهرودى

منكر نبوت يا امامت، ميراث او به پسر دايى مسلمانش مى‌رسد نه به پسر كافرش.» (٩)

از ظاهر سخن ابوالصلاح چنين برمى‌آيد كه وى كسى را كه واقعا محكوم به كفر بوده ولى ظاهرا منتسب به اسلام است، در اين حكم ملحق به كافر كرده است و اين برخلاف فتاواى ديگر فقهاى ماست. شيخ طوسى در نهايه مى‌گويد: «مسلمانان از يكديگر ارث مى‌برند اگر چه در آرا و مذاهب با هم مخالف باشند؛ زيرا آنچه موجب اثبات وراثت است، اظهار شهادت و اقرار به اركان شريعت مى‌باشد.» (١٠)

سيد ابوالمكارم بن زهره در غنيه آورده است:

«پيش‌تر بيان كرديم كه كافر از مسلمان ارث نمى‌برد، اما مسلمان بنابر مذهب ما از كافر ارث مى‌برد اگر چه نسبت او دور باشد. هم اجماع و هم ظاهر آيات ميراث دلالت بر اين معنا دارند، فقط مواردى از شمول ظاهر آيات ميراث بيرون است كه دليل قاطع بر خروج آنها وجود داشته باشد... هرگاه كافرى فرزندان نابالغ و خويشاوند مسلمانى داشته باشد، بايد نفقه فرزندان از تركه كافر پرداخت شود تا به سن بلوغ برسند، اگر اسلام آوردند ميراث براى آنان خواهد بود و اگر اسلام نياوردند، ميراث براى خويشاوند مسلمان او خواهد بود.» (١١)

ابن حمزه در وسيله مى‌گويد:

«اگر كافرى بميرد، وضع او از سه حال بيرون نيست: يا وارث او كافر است، يا مسلمان است، يا برخى از ورثه او مسلمان و برخى كافرند.

در حالت نخست، ميراث او براى وارث كافر و در حالت دوم و سوم ميراث او براى وارث مسلمان است، هر چند نسبت وارث كافر نزديك‌تر از وارث