«اهل اسلام براساس روابط نسبى و سببى از خويشان كافر و مسلمان خود ارث مى‌برد، ولى كافر در هيچ حالى از مسلمان ارث نمى‌برد. بنابراين، اگر شخصى يهودى يا نصرانى يا مجوسى يك پسر مسلمان و يك پسر غيرمسلمان داشته باشد، ميراث او بر مذهب آل محمد(ص) براى پسر مسلمان است نه كافر. و اگر برادرى مسلمان و پسرى كافر داشته باشد، برادر مسلمان او موجب حجب پسر كافر از ميراث پدر مى‌شود و از او به ميراث پدر سزاوارتر است. و در اين فرض، پسر كافر به سبب كفر خود، همچون پسرى كه در حيات پدرش مرده يا پسرى كه قاتل پدرش باشد و به سبب جنايت خود از ارث محروم شده باشد، به شمار مى‌آيد.» (٣)

سيد مرتضى در انتصار مى‌گويد:

«يكى از آراء اختصاصى اماميه در اين زمان ـ اگر چه در گذشته برخى از فقهاى مذاهب ديگر نيز با اين رأى موافق بودند ـ اين است كه مسلمان از كافر ارث مى‌برد ولى كافر از مسلمان ارث نمى‌برد.» (٤)

وى در ناصريات نيز مى‌گويد:

(٢) جواهر الكلام، ج ٣٩، ص ١٦.
(٣) مقنعه، ص ٧٠٠.
(٤) انتصار، ص ٥٨٧، مسأله ٣٢٣.