گذشته از اين كه در ادامه خواهيم گفت كه نراقى در كاشان فوت كرد نه نجف، از اين عبارت برمى‌آيد كه وحيد بهبهانى در سال ١٢٠٨ وفات يافته است. برخى ديگر نيز اين تاريخ را ذكر كرده‌اند، اما درست اين است كه وى در سال ١٢٠٥ از دنيا رفته؛ زيرا سيدحسن زنوزى ـ شاگرد وحيد بهبهانى ـ در رياض‌الجنّه و نوه وحيد بهبهانى، آقا احمد در مرآت الاحوال از قول پدرش آقامحمدعلى ـ فرزند وحيد بهبهانى ـ سال ١٢٠٥ را ضبط كرده‌اند. (٢٧)

ابوالحسن غفارى كاشانى در سال ١٢٠٦ شرح حال ملامحمد مهدى نراقى را نوشته و با تعابيرى از وحيد بهبهانى ياد مى‌كند كه نشان مى‌دهد وى در آن سال حيات نداشته است. مى‌نويسد:

بعد از مدتى به شوق زيارت عتبات عاليات و عتبه بوسى روضات عرض درجات روانه‌ى عراق عرب [گشته]و در آن جا نيز مدتى معتدٌ به توقف نموده، از فضلاى آن حدود مثل جناب مغفرت مآب علامه‌ى زمان شيخ يوسف بحرانى، عالى جناب مقدس الالقاب مغفرت دستگاه، جنّت و رضوان آرامگاه آقامحمدباقر بهبهانى، حضرت مغفرت انتساب علاّمة العلمايى شيخ محمدمهدى فتونى ـ رحمهم اللّه‌ تعالى و رفع اللّه‌ درجاتهم في حظاير القدس ـ استفاده‌ى حديث مى‌فرمودند. (٢٨)

(٢٦) مقدمه جامع السعادت، ص «ب».
(٢٧) ر.ك: وحيد بهبهانى، على دوانى، تهران، انتشارات اميركبير، چاپ دوم، ١٣٦٢ ش، ص ٢٥٤.
(٢٨) گلشن مراد، ص ٣٩٣.