چنان كه گفتيم ملااحمد نراقى در اجازه به برادرش، نام مشايخ اجازه پدر را ذكر كرده و ظاهر عبارتش اين است كه مشايخ اجازه پدر منحصر در آنان است. آنها عبارتند از: شيخ يوسف بحرانى (م ١١٨٦ ق)، وحيد بهبهانى (م ١٢٠٥ ق)، شيخ محمدمهدى فتونى (م ١١٨٣ ق)، ملامحمدجعفر بيدگلى، ملامحمداسماعيل خواجويى (م ١١٧٣ ق)، ملامحمدمهدى هرندى اصفهانى (م ١١٨٠ ق) و شيخ محمد بن محمد زمان كاشانى (م بعد ١١٦٦ ق).

بنابراين برخى از افرادى كه در اثر آفرينان آمده، جزء مشايخ ملامحمدمهدى نراقى نيستند و در جاى ديگر اين اسامى را به عنوان مشايخ ملامحمدمهدى نديديم. آنها عبارتند از: سيدمهدى بحرالعلوم، سيدمحمدمهدى شهرستانى و شيخ جعفر كاشف الغطاء.

سه شخص فوق، از مشايخ ملااحمد نراقى هستند؛ چنان كه خود او در اجازه به برادرش و به شيخ انصارى، از آنها به عنوان مشايخ خود ياد كرده است. (٢٩)

تعداد فرزندان

در گلشن ابرار مى‌خوانيم:

پس از رحلت ملامحمدمهدى نراقى، چهار فرزند برومند به نام‌هاى: ملااحمد، ملاابوالحسن، ملااباذر و ملا مهدى از وى به يادگار ماندند. (٣٠)

(٢٩) ر.ك: مقدمه عوائد الايام، ص ٨٤ ـ ٦٨ و زندگانى و شخصيت شيخ‌انصارى، ص ١٥٦ ـ ١٥٤.
(٣٠) گلشن ابرار، ج ١، ص ٢٩٣.